My Movie Challenge - 76- Ghostlight - 2024
داستان مردی که با مشکلاتی توی خانواده مواجه شده و با دخترش و رفتار اون سر و کله میزنه و اتفاقی پاش به نمایش تئاتری باز میشه و ...
فیلم ساده ولی دلپذیری بود. به نظر میرسید فیلم و عواملش میدونن چی میخوان، میدونن چی هستن و به هدف خودشون رسیده بودند. به راحتی میشه فیلم رو دنبال کرد و از فضای حاکم بر اون لذت برد. بازی ها شگفت انگیز نبودن و من از انتخاب بازیگر بعضی شخصیت ها بدم اومد و همش با خودم میگفتم «واقعا چرا چنین شخصی رو برای این نقش انتخاب کردید» ولی بعد به نظرم می رسید که مثلاً عمدا یه زن آسیایی قد کوتاه مسن که بازی خوبی نداره رو برای چنین نقشی در نظر گرفتن که من چنین حرفی رو بزنم و بنالم. و می خواستن سخت روی «عادی بودن فضا» «داشتن انسان های روزمره» تاکید کنن که به نظر من ضروری نبود و میشد بهتر انتخاب بازیگر رو انجام داد.
روی هم رفته از دیدن این فیلم لذت بردم.
6/10
My Movie Challenge - 75- Funny Face - 1957
یه موزیکال معمولی با حضور آستر و هپبورن. واقعا چیز خاطرانگیزی نداشت و در عین حال، یه جورایی دنبال کردنش سرگرم کننده بود. نمیدونم شاید بخاطر استایلهای متنوع و لباس های بخصوص هپبورن و یا شیرین کاری های همیشگی فرد بود یا شاید هم من زیادی بیکار بودم؛ بهرحال تا آخر فیلم بدون کسل شدن دیدم. صحنه های ورود بازیگرها به پاریس و قطعات موزیکالش مثل یه جور تبلیغ استانی شهرستانی برای منطقه میموند و یکم از حس فیلم دور بود. اون تیکه برای من نچسب بود.
و شاید همین تنوع لوکیشن جز نکات خوب فیلم بود که نسبت به بقیه کارهای موزیکال قدم فراتر گذاشته بود و از لحاظ لوکیشن به جای دیگه ای رفتیم. جدا از اون، نه دیالوگ خاطرانگیز و نه آهنگ های به یاد ماندنی توی فیلم داشتیم. وقتی به عقب برگردم با خودم میگم آره Funny face فقط یه موزیکال بود که من یه زمان دیدم. البته احتمالش هست هم که خیلی زود یادم بره این فیلم چی بوده.
بهرحال ... کاش موزیکال بعدی که می بینم بهتر باشند.
5.5/10
اشاره کنم به این صحنه رقص فرد و آدری که خوب در اومده بود و دلنشین بود :
Funny Face (1957) - "Funny Face" Song - Audrey Hepburn & Fred Astaire
My Movie Challenge - 74- Honkytonk Man - 1982
دیدن کلینت در سیمای یک خواننده کانتری برای من تازگی داشت و اصلاً فکر نمیکردم بتونم کلینت رو در چنین نقشی تصور کنم. کلینت در این فیلم در کنارش پسرش کایل، زوج جالبی رو درست کرده بودن و گرچه که میشد یه جورایی فیلم رو حدس زد و پیش بینی کرد که داره به چه سمتی میره ولی بازم فضای ملو و موزیکال فیلم احساس خوبی به من داد و برای پیش رفتن و دیدن پایان بندی هیچ عجلهای نداشتم.
قطعات موزیکال کار برام خوشایند بود و دیدن کلینت در حال خوندنشون دوست داشتنی بود. حضور الکسا کنین به نظرم غیرضروری بود و نقش دختره رو میشد کلاً حذف کرد و خیلی حضورش برام حائز اهمیت نبود. و شگفت انگیزه که وقتی به فیلم سال 1982 نگاه میکنید، کلینت نسبتاً پا به سن گذاشته و پیر به نظر میرسه و هنوز در سال 2024 بازم کلینت حضور داره. هه.
کلاً فیلم سرگرمکننده و خوبی بود. (6/10)
My Movie Challenge - 73- Pay It Forward - 2000
اولین نکته اینکه به محض پلی شدن اولین قطعه ساندترک فوراً حدس زدم که آهنگساز فیلم توماس نیومن بوده. چون حقیقتش خیلی با شباهت به American Beauty بود و این نکته عجیب ولی خوبی برای من بود. جدا از اون، کل فیلم برای من احساسی نه چندان شگفت انگیز داشت. یعنی مثلاً ... قرار بود کوین اسپیسی در نقش این معلم صورت وحشتناکی داشته باشه؟! چون تا وقتی بهش اشاره نشده بود حتی صورت اون رو عجیب ندیده بودم و به نظرم عادی می رسید. ظاهراً گریمورهای فیلم خیلی به خودشون زحمتی برای تغییر چهره کوین نداده بودن و این به نظر من کم کاری بود. و جالبه که بچههای مدرسه بقیه بچهها رو مسخره میکردن ولی معلم بدریخت رو اصلاً اشاره هم نمیکردن. هه.
هلن هانت هم فوق العاده Meh بود و رسماً هر کسی جای اون بود، میتونست نقش رو بهتر ایفا کنه. و اصلاً درباره پایانبندی که دیگه دست روی دلم نذارید که اصلاً براتون چطور بیان کنم که چقدر احساس اجبار داشت. و من چقدر از درامای اجباری بدم میاد. Ugh. کاش اون زمان که نویسنده با خودش گفته «خب فلان کار رو بکنیم و اینجوری تمامش کنیم» بعدش فوراً اون رو پای گیوتین میبردن و خلاصش میکردن. رسماً گند زد به فیلم.
و میدونم میشه یه جورایی توجیح کرد و بشه گفت در راستای فلان هدف بود و فلان فلان شد. ولی بازم قبول نمیکنم. (5/10)
My Movie Challenge - 72- Morituri - 1965
حقیقتش بجز تلاش تمام نشدنی براندو برای ادای لهجه آلمانی تو زبان انگلیسی و فضای کشتی و هر اون چیزی که توی چنین فضایی متفاوت به نظر میرسه، چیز چشمگیر دیگهای توی این فیلم برای من جالب توجه نبود. و راستش براندو جوری ایفای نقش میکرد که حس میکردی زورکی اومده پای صحنه. توی صحنههای دو سه نفره که باید دیالوگ کنه دستش روی سرش بود و کلاً سبک ایفای نقشش پر از کسالت و گرفتگی بود. شاید من خیلی وقته کاری از براندو ندیدم و شاید این یکی از کارهای ضعیف اون باشه ولی بهرحال نتونستم اینجا با بازیش ارتباط بگیرم. و البته که داستان نه چندان دلچسب هم بی تاثیر نبود.
بهرحال ندیدن این فیلم ضرری به شما نمیرسونه. (4/10)
My Movie Challenge - 71- Follow the Fleet - 1936
موزیکال فوق العاده دلچسبی بود. در مقایسه با یه سری کارهای موزیکالی که اخیراً دیدم و همچین باب میلم نبودن و همش این حس رو داشتم که یه روتین تکراری رو دارم می بینم، این یکی واقعاً از لحاظ موزیکال، قطعات، داستان و کلاً فضای حاکم احساس طراوت داشت و امید من رو نسبت به این ژانر زنده کرد. و اگه مثل دوران نوجوونی لیست برترین موزیکال های خودم رو داشتم، حتماً این فیلم رو وارد اون لیست و احتمالاً جز 20 فیلم اول قرار می دادم.
فرد آستر هرکجا که باشه، همیشه دلربایی خودش رو با حرکات و شوخ طبعیش به رخ می کشه و گرچه که به عقیده من بازیگر و رقاص خوبیه ولی باید یک مکمل مناسب هم کنارش باشه تا فیلم به مراتب زیباتر بشه. اینجا مکمل معروف و همیشگی خودش، جینجر راجرز رو کنار خودش داشت و از این لحاظ به تکامل خوبی دست یافته بود. تعاملشون واقعاً دوست داشتنی بود و میشه به راحتی فهمید چرا چندین و چند فیلم و موزیکال رو کنار هم توی گیشه به موفقیت رسوندند. حسابی بهم میان و رد و بدل محتوای داستان بین این دو احساس شیرینی داره.
احساس نوستالژیکی که تو برخی قطعات موزیک و رقص اثر بود واقعاً حیرت انگیز بود. نمی دونم چرا باید لغت نوستالژیک رو اینجا ناخواسته استفاده کنم ولی حتی نوع ضبط صدای فرد آستر و شعری که داره می خونه احساس گرمی رو به من میده و دلم می خواد مدام تو موقعیت های مختلف قطعه ای مثل قطعه Let's Face the Music and Dance رو گوش بدم. همون کاری که قبلاً با قطعه ای مثل Cheek to Cheek با من انجام داده بود.
Fred Astaire & Ginger Rogers: Let's Face the Music and Dance
بهرحال هر چه که بود، این موزیکال حسابی برای من دوست داشتنی بود و قابلیت ریواچ رو هم از نظر من داره. (7.5/10)
My Movie Challenge - 70- Henry Fool - 1997
بدست آوردن مرز مناسب بین عجیب و سرگرم کننده بودن، کار سختیه که این فیلم به خوبی از پس انجامش براومده و من بدون هیچ شناخت قبلی از بازیگرها و کارگردان سراغ کار رفتم و از دیدن فیلم رضایت داشتم. یه جور چینش بدون پاستوریزه بازی توی لحظات فیلم بود و داستان هم زمختی بخصوصی داشت که به دل می نشست. احساس میشه که فیلم، خودآگاهه و می دونه که داره چه چیزی رو به مخاطب ارائه میده. بازی ها هم درخور فضای فیلم هستند و تقابل خوبی رو میشه توی فیلم بین هنرمندان دید. کسایی که من قبلاً جایی ندیده بودمشون و برام تازگی داشتند. و تو نگاه اول این حس رو به آدم میده که شاید فیلم با بودجه کمی تهیه شده ولی خب هرچی که بود، فیلم در نوع خودش فیلم منحصر به فردی بود. (6.5/10)
My Movie Challenge - 69- Dragged Across Concrete - 2018
فکر کنم تقریباً برای همه پیش میاد که گاهی شروع به دیدن فیلمی میکنند و بعد اواسط فیلم متوجه میشن که این فیلم رو قبلاً دیدن. این فیلم هم برای من از اون موقعیتها بوجود آورد. گرچه که یه مقدار گنگ بودم و دقیقاً یادم نبود که داستان قراره چی بشه و همین ماجرا رو جالبتر کرده بود ولی هر صحنه هی برام مرور میشد و هی می گفتم «آها، آره، بعدش این شد. آره، یادم اومد» و خلاصه جریان جالبی شده بود.
از نظر من این فیلم واقعاً جسورانه و دیدنی ساخته شده و خاصیت سرگرمکنندگی و منحصربهفرد بودنش بسیار بالاست. بازیگریها، سبک چینش سکانسها، اینکه چقدر حتی با وجود کند پیش رفتن، جذابیت لحظهای توی صحنهها موج میزنه، اون رو واقعاً به یک فیلم با قابلیت ریواچ تبدیل میکنه. مل گیبسون و وینس وان توی این فیلم عالی هستن. یه زوج محشر رو ساختن که دیالوگهای به یادماندنی و خوبی رو هم ارائه میدن و بخش بزرگی از کشش فیلم روی دوش اوناست.
سناریوی فرعی بعضی شخصیتهای دیگه واقعاً جالب توجهه. نمونهاش اون مادری که جنیفر کارپنتر نقشش رو ایفا میکنه و کارمند بانکه و نمیخواد بچهاش رو رها کنه و به بانک بره و بعد ... کسایی که فیلم رو دیدن میدونن من چی میگم. این بُعد از داستانهای این فیلم بسیار جسورانه و خاص ساخته شدن و نشون میده که کارگردان ابایی از اینکه چی به شما نشون بده نداره. واسه همین اصلاً قابل پیشبینی نیست که فیلم قراره چی بشه و همین توی عالم سینما عنصر بینهایت جذابیه.
روی هم رفته مرور و ریواچ لذت بخشی بود و اگه به من بگن همین الان بیا برای بار سوم هم این فیلم رو ببینیم، میگم پلی کن که من آماده هستم. (7.5/10