Tokyo Ghoul - Ep 01

Tokyo Ghoul - Ep 01

و چقدر این شروع فوق العاده بود. واقعاً یه شروع جذاب و دیدنی بود و از لحظه لحظه دیدن این اپیزود لذت بردم. هیجان انیمه یکی از بهترین نکاتش بود و به نظر من پرداخت داستانی انیمه و نحوه پیش بردنش به بهترین شکل ممکن انجام گرفته بود. اولین چیزی که دوست دارم بعد از مقدمه ـم بهش اشاره کنم اینه که، کانکی کارکتر نقش اول خیلی خوبی بود .. تقلا کردن ـش تو این اپیزود در مقابل تسلیم شدن به میل خوردن گوشت انسان بی نهایت زیبا از آب در اومده .. بیننده رو به راحتی در احساسات و درموندگی خودش گیر انداخته بود. فکر کنم این فقط من نبودم که هر لحظه ازش میخواستم "دوام بیار، تو میتونی!" ، "جلوی خودتو بگیر!" اما Tokyo Ghoul سوپرایز خوبی در انتظارمون داشت؛ کانکی مجبور به خوردن گوشت انسان شد .. چطور و به چه شکلی مهم نیست؛ بهرحال کانکی اولین گوشت خودش رو نوش جان کرد و با شنیدن اون صدای قورت دادن گوشت، لبخندی زدم و با خودم گفتم "انگار اون گوشت خیلی براش خوشمزه بود!" .. یک جورایی حس راحتی بهم دست داد .. چون تقلای کانکی در مقابل گوشت خوردن واقعاً دردناک بود و دوست داشتم یه جورایی به آرامش دست پیدا کنه. مطمئناً چون انسانیت خودش رو ترجیح میده، کمی از این آرامش دور خواهد بود و به این سادگی نتونسته آروم بشه ولی حداقل فعلاً از گرسنگی نجات پیدا میکنه و از طرفی .. میتونه گناه رو به گردن توکا بندازه که اونو مجبور به خوردن گوشت کرد. در هر صورت، بهترین شکل پایان بندی اپیزود رو با هم دیدیم.

موسیقی! عالی بود .. وقتی هنوز انیمه رو ندیده بودم با کامنت یکی از طرفدرای انیمه روبرو شدم که نوشته بود "مشتاق دانلود OST توکیو غول هستم!" با خودم گفتم "مگه تو این اپیزود چقدر موسیقی متن خوب بوده که اینقدر بهش علاقمند شده؟!" و خُب، باید اعتراف کنم مجذوب موسیقی متن شدم .. حداقل برای اپیزود اول عالی بود! منتظر میمونم و بیشتر از اینها گوش به موسیقی متن انیمه میسپارم. امیدوارم تو ادامه هم به شکلی زیبا داستان رو روایت کنه و ترکیب جذابی برای صحنه های خوب انیمه پدید بیاره.

قبل از دیدن انیمه، با نگاه اولی که به کارکترها داشتم، فکر میکردم Hanazawa اگه در نقش توکا دوبلوری میکرد، بهتر میشد .. از نگاه من بیشتر به صدای Hanazawa نزدیک بود ولی خب، شنیدن صدای Hanazawa در نقش یک غول بی رحم واقعاً دیدن داشت و یکی از بهترین نکات اپیزود اول واسه من بود. البته باید یه اشاره هم به دوبلور کانکی کنم، Hanae واقعاً سنگ تمام گذاشته و کارش تحسین برانگیزه. فکر کنم این نقش نسبت به نقشش در انیمه هایی مثل Nagi no Asukara ، Toaru Hikuushi e no Koiuta و ... بیشتر به چشم بیاد و نقطه عطفی در کارنامه ش محسوب بشه. نفر سوم یعنی Amamiya هم به راحتی تونست در قالب توکا قرار بگیره و من از شنیدن صداش راضی بودم.

و اما .. صحنه‌های خشن خیلی خوبی داشتم. افکت‌های چشم کانکی رو بسیار دوست داشتم! این اپیزود چند صحنه ترکیبی بین ریسه و کانکی داشتیم که به شکلی فانتزی و زیبا به تصویر کشیده شدن و اونا رو واقعاً دوست داشتم .. میشه در ادامه هم صحنه‌هایی جذاب رو با ترکیب کردن این دو کارکتر خلق کرد. نقش دوست کانکی هم برام جالب بود و مطمئناً بعدها تاثیری در داستان خواهد داشت .. به عنوان یک کارکتر نقش فرعی بدک نبود. حالا باید با روند داستانی همراه بشیم. خیلی کنجکاوم بدونم واکنش کانکی در مقابل عملی که انجام داده چیه و چه راهی رو برای پیشروی انتخاب میکنه. میتونه فوق العاده جذاب باشه .. امیدوارم انیمه به همین زیبایی ادامه پیدا کنه.

صحنه‌هایی از اپیزود :

- صحنه بیدار شدن کانکی تو بیمارستان عالی بود :



- لحظه ای که با اون برنامه تلویزیونی همراه شد .. چهره ش در مقابل توضیحات "غول" ها و شکی که به خودش کرده بود، دیدنی شده بود :




- یکی از صحنه های ترکیبی کانکی و ریسه :



- واقعاً این صحنه عالی بود .. محض دیدن دوباره این صحنه هم که شده دوست دارم دوباره انیمه رو ببینم :



++

Free! Eternal Summer - Ep 01

 Free! Eternal Summer - Ep 01
میخواستی تو استخری پر از شکوفه‌های گیلاس شنا کنی، مگه نه؟

فراموش کرده بودم .. ولی OP جدید و جالب انیمه همه چیز رو به خاطرم آورد. اینکه کارکترها چه طراحی خوبی داره، انیمیشن چه زیبایی خوبی داره، صحنه‌های استخر انیمه، لحظات شنا کردن کارکترها، افکت های خاص شنا کردن ـشون و ... البته گو چان و هاله دوست داشتنی ـش در برابر شنا کردن بقیه ( ) همه چیز با دیدن این OP کاملاً مناسب و به جا به ذهنم برگشت و به راحتی میگم : یک آماده سازی عالی بود. و وقتی که بعد از به پایان رسیدن OP انیمه، با صحنه درون وان حموم بودن هارو روبرو بشید، باید قبول کنید که، آره! واقعاً به دنیای انیمه Free پا گذاشتیم و .. برگشتیم!

اپیزود اول حس ریلکس کننده و خیلی خوبی داشت و من که از شروع راضی بودم. عجب راه خوبی رو برای جذب عضو جدید انتخاب کردن! با این اداها و رفتاری که اونا از خودشون نشون دادن، فقط دانش آموزای علاقمند رو فراری دادن! چند تا صحنه عالی تو این اپیزود داشتیم ولی مسلماً صحنه محبوب من، جایی بود که هارو و رین تو مسابقه شرکت کردن و هر دو در یک زمان با هم به خط پایان رسیدند. به شکل جذابی فضای دوستانه بین ـشون رو با هم دیدیم و واقعاً تفاوت های رفتاری رین در مقایسه با فصل قبل واضح و مشخصه. بعد از اون حس میکنم باید به صحنه استخر پر از شکوفه های گیلاس اشاره کنم که واقعاً زیبا بود و از دیدن بارون در اون فضا لذت بردم و .. فقط با خودم میگفتم، کاش رین دلش رو به دریا بزنه و به داخل استخر بپره! صحنه جذاب و جالبی میشد که .. بهرحال نپرید. اواخر اپیزود هم یک دانش آموز انتقالی از راه رسید که از استیل بدنی ـش مشخصه شناگره و احتمالاً بزودی خیلی بیشتر باهاش آشنا میشیم. روی هم رفته این اپیزود شروع بسیار خوبی بود و همه‌ی چیزهای لازم رو داشت؛ گو چان به اندازه کافی، رابطه بین هارو و رین، صحنه‌های استخر خوب، صحنه احساسی مثل اون صحنه شکوفه ها و استخر پر از شکوفه، کلیف هنگری مثل دانش آموز انتقالی برای مشتاق کردن برای اپیزود بعد و ...

+ البته مگه میشه به ED اشاره ای نکرد؟! عالی بود .. در مقایسه با ED فصل قبل به راحتی به چشم میاد و در سطح خوبی قرار داره.

صحنه‌هایی از اپیزود :

- این لذت بردن گو چان برای من سوژه خیلی بامزه ای ـه .. از دیدنش لذت میبرم :



- صحنه باحال بین رین و هارو بعد از رسیدن به خط پایان مسابقه :



- رو به استخر پر از شکوفه های گیلاس :



++

Baby Steps - Episode 13

Baby Steps - Episode 13

اوه واو .. فکر میکردم جریان مربوط به نقاشی ایواسا جالب باشه ولی در نه در این حد! خیلی این ایده مربوط به نقاشی کشیدن رو دوست داشتم و به نظر من این اپیزود به راحتی یکی از بهترین های انیمه بود و حسابی از دیدنش لذت بردم. شکل ترسیم کردن اون آثار توسط ایواسا و بعد از اون رها کردن بازی به شکل بیخیال و بی توجه واقعاً جذبه خاصی به کارکترش داده بود و از طرف دیگه، درگیری های ذهنی ماروئو در باره اینکه واقعاً چقدر میشه اونو شکست داد، دیدنی بود. هر لحظه از اون حالت ترسیم ضربات و بعد تبدیل شدن ـشون به یک اثر نقاشی معروف، ون گوگ، مونه و ... زیبایی خاصی به اپیزود داده بود. خیلی دوست داشتم آثار بیشتری رو توسط ضربات ایواسا ببینم ولی فکر کنم نکته اصلی جریان و سبک ایواسا بهمون نشون داده شد و حالا باید روی شکست دادن ش تمرکز کنیم. ماروئو خوب تونست 6 گیم رو بدست بیاره ولی ایواسا با خیالی راحت به بازی برگشت و داره بازی رو مساوی میکنه. باید ببینیم این هم مثل مسابقه با میاگاوا وارد تای برکر میشه و یا جریان دیگه ای خواهد داشت. راستشو بخوام بگم، با این استایلی که از ایواسا دیدم، حس میکنم خیلی قوی تر از ماروئو ـه و خیلی جاها فقط بخاطر کامل شدن نقاشی خودش بیخیال پوینت شد .. وگرنه میتونست ماروئو رو به سادگی شکست بده. البته ممکنه خیلی ها این موضوع رو نقطه ضعفی برای ایواسا بدونن اما مسئله اینه که اون به نقاشی کشیدن علاقه داره و آنچنان توجهی به تنیس نداره .. یاد حداقل من اینجوری فکر میکنم.

اما با اینکه گفتم قدرت ایواسا خیلی زیاده .. بهرحال، فکر کنم برد ماروئو دور از انتظار نباشه و میشه در صورت بردن ماروئو با قضیه کنار اومد. قدرت تفکر و تصمیم گیری ماروئو بارها در سطح بالایی نشون داده شده و استراتژی های خوبی رو پیاده میکنه. قدرت بینایی، پوشش زمین و ... نقاط مثبت دیگه ای داره که تو این راه بهش کمک میکنند. باید منتظر دیدن اپیزود بعد و نحوه به پایان رسیدن مسابقه باشیم .. البته اگه قراره تو اپیزود بعد تموم بشه. نکته حاشیه ای که همچنان دوست دارم اینه که، با اینکه تمام طول اپیزود صرف مسابقه میشه ولی اصلا فضای انیمه کسل کننده نمیشه و جذابیت کار لحظه به لحظه بهتر میشه. میشه مسابقه رو با هیجان دنبال کرد و از دست جریان پیشروی خسته نشد.

صحنه‌هایی از اپیزود :

- شروع مسابقه :



- ماروئو خیلی سخت تلاش کرد و بلاخره 5 گیم بدست آورد :



- شکل زیبای تبدیل ضربات ایواسا به اثر هنری ون گوگ :



+

Sabagebu - Episode 01

Sabagebu - Episode 01

بهتر از انتظاراتم بود. شروع خوبی بود و خُب، از اونجایی که من با انتظارات کمی به سراغ دیدن انیمه رفتم، از دیدنش راضی بودم و فکر میکنم میتونه در ادامه جالب باشه. (حداقل فعلاً تونست منو به دنبال خودش بکشونه.) اولین چیزی که میخوام بهش اشاره کنم، راوی انیمه ست که گاهی تیکه‌های کمدی بامزه ای داشت و نمک خوبی به فضای کار اضافه کرده بود. در مورد داستان انیمه، شیوه ورود موموکا به باشگاه و نحوه آشنایی ـش با رئیس باشگاه "میو" بامزه بود و کمدی نسبتاً خوبی داشت. اعضای دیگه باشگاه رو هم دیدیم و یک چشمه از فعالیت هاشونُ بهمون نشون دادن .. موموکا هم ظاهراً هدف گیری ـش با اسلحه و هفت تیر حرف نداره که همین موضوع میو رو تحت تاثیر قرار داد. هم کلاسی‌ها و دخترای دیگه که به میو، رئیس باشگاه علاقه داشتن، بخاطر علاقه نشون دادن میو به موموکا بهش حسودی میکردن و باهاش بد برخورد میکردن که با پا درمیونی میو سان، جریان به خوبی و خوشی تموم شد.

ظاهر و حالت انیمیشن به اندازه ای که تو تریلر دیده بودم و تصور میکردم، منو اذیت نکرد و در طول اپیزود تونستم بهش عادت کنم. از بین کارکترها مسلماً موموکا بیشتر از بقیه به چشم میاد و گاهی هم میمیک‌های بامزه ای داره .. بیخیالی هاش نسبت به فعالیت باشگاه و یا عصبانیت ـش بابت فعالیت ها و اطرافیانش ... لحظاتی جالبی هستن. انتهای اپیزود هم یه مبارزه و بازی با هفت تیر و اسلحه خوب دیدیم .. اتفاقی که به قول راوی "تو خیالات کارکترها میگذشت" و مثلاً خونی که میدیدیم، خون واقعی نبود. بهرحال مبارزه آخر هم جز نکات قوت اپیزود بود و بعدش هم که اپیزود با صحنه حمام آب گرم تموم شد .. بله، فن سرویس هم کمی موجود بود!

صحنه‌هایی از اپیزود :

- اولین ملاقات موموکا و میو در قطار بود .. جایی که میو، موموکا رو از دست اون آدم منحرف نجات داد :



- موموکا تو تله باشگاه بقا گیر کرد و اونو دستبند زده وارد اتاق کردن :



- اعضای دیگه باشگاه :



- صحنه پرش آخرش در قالب بازی جالب بود :

Haikyuu - Episode 13

Haikyuu - Episode 13

و پایان مسابقه از راه رسید .. اپیزود خیلی خوبی بود و علاوه بر اینکه تونستیم بهتر شدن رابطه بین دو تیم، بین کارکترهای دو تیم و مربی ها رو ببینیم، پیشرفتی از لحاظ داستانی هم داشتیم و به سمت مسابقات بین دبیرستانی حرکت کردیم. حریف های سرسختی که قراره پیش روی تیم کاراسونو قرار بگیرند و لحظاتی که دیگه واقعاً سرنوشت ساز خواهند بود. چیزی که کاگیاما گفت واقعا درسته و حقیقت داره .. اگه این یه بازی رسمی بود، کار کاراسونو تموم شده بود و باید از سر راه کنار میرفتن. لحظه خاص و ارتباط خاص آخر بین شویو و کنما رو دوست داشتم و اون نیمچه اشتیاقی که از کنما دیدیم، جای امیدواری داره .. کنما به شویو و قولی که بهش داده، امیدوار شده. قول اینکه دفعه بعد سرسخت تر بازی میکنن و اونا رو شکست میدن.

لحظات بین یاماموتو و تاناکا واقعاً عالی بود .. کیوکو چه خوب تونسته عاملی واسه شکل گرفتن دوستی بین این دو کارکتر بشه .. تا انتهای اپیزود دیگه میشد به وضوح دید که رابطه بین این دو به طرز عجیبی عمیق شده و نمیتونن دوری همدیگه رو تحمل کنن! بهرحال من دارم به حالتی کمدی ازشون حرف میزنم چون واقعاً هم این دو کارکتر بار کمدی انیمه رو تو چند اپیزود اخیر به دوش کشیدن و از دیدن رودرویی هاشون راضی بودم. امیدوارم تو آینده و مسابقه ای که در دور کشوری با هم روبرو میشن، لحظات تاپ کمدی و خاصی رو در کنار هم داشته باشند.

روی هم رفته فکر کنم حالا دیگه باید به سمت مسابقات رسمی بریم و انتظار دیدن حساسیت بیشتر در مسابقات رو داشته باشیم. خیلی کنجکاوم بدونم حریف بعدی کاراسونو کیه و از چه مهره هایی بهره میبره. قدرت های خاص، ضربات اسپک و دفاع و ... هر کدوم به شکلی میتونه نکته مثبتی رو به فضای انیمه اضافه کنه. پس وقتشه که بازی "منتظر موندن" رو بازی کنیم.

صحنه‌‎هایی از اپیزود :

- یکی از لحظات جذاب بین شویو و کاگیاما :



- تاناکا خوب تونست یاماموتو رو درک کنه :



- شویو رفیق خوبی پیدا کرد :



- کیشن حالا دیگه واقعاً در قالب مربی فرو رفت .. عطش انتقام :

Diamond no Ace - Episode 37

Diamond no Ace - Episode 37

از نظر من اغراقی در اینکه بگیم این اپیزود، یکی از بهترین اپیزودهای Ace بود، وجود نداره .. واقعاً اینطور بود و میشد هیجان رو سرتاسر اپیزود احساس کرد. لحظه رویارویی مجدد ساوامورا با رایچی به بهترین شکل ممکن پیش رو کشیده شد و با اینکه میوکی میگفت "این دوئلی بین شما دوتا نیست و میخوایم تیمی رایچی رو بیرون کنیم" ولی باز هم من حس میکردم دارم یک دوئل زیبا رو بین این دو بازیکن میبینم. میمیک‌هاشون، حرکات ـشون، افکارشون و ... عالی بود. سیستم پرتاب ساوامورا توسط رایچی شناخته شده بود و رایچی حتی پرتابای بال ساوامورا رو به راحتی چوب میزد. نکته خیلی جالب و حساس اپیزود جایی بود که پرتاب سوم ساوامورا توسط رایچی چوب خورده شد و به هوا بلند شد .. واقعاً لحظه برخورد توپ به جایگاه و هوم ران شدنش عالی بود .. به زیبایی هر چه تمام تر چهره، رفتار بقیه و به تصویر کشیده شدن این اتفاق مهیج رو دیدیم. یاکوشی دو امتیاز گرفت و فقط دو امتیاز دیگه لازم داشت. روحیه تیم شون کاملاً بالا رفت و از طرف دیگه، به نظر رسید ساوامورا بهم ریخت و دچار ضعف شد. در نتیجه مربی اونو بیرون کشید.

لحظه خروج ساوامورا از زمین به اون شکل دراماتیک و حرف هایی که بعد از اون مربی بهش زد، نکته مثبت دیگه ای بود و میشد فهمید که کم کم روحیه ساوامورا برمیگرده و اونقدرها صدمه ذهنی سنگینی بهش وارد نشده. بهرحال هنوز یاکوشی یک امتیاز عقبه و تاکتیک دوگانه ای که سیدو آخر دور رو کرد، به تیم شون کمک کرد که کمی از روحیه از دست رفته ـشون رو پس بگیرن. اما حالا نوبت برگشتن ساناداست و باید ببینیم سانادا چیکار میکنه. از طرف دیگه اگه پیش نمایش رو دیده باشید، میدونید که به نظر میرسه تانبا داره وارد زمین میشه. فکر کنم کلید برد سیدو .. تانبا میشه و مشخصاً به عنوان ایس تیم خواهد درخشید.

صحنه‌هایی از اپیزود :

- هیچ وقت از دیدن این حالت های رایچی خسته نمیشم :



- ساوامورا هم لحظات باحال خودش رو داره :



- لحظه هوم ران شدن .. دست فورویا و جوری که به سمت عقب حرکت کرد، عالی بود :



- و ساوامورا بیرون کشیده شد :

Gochuumon wa Usagi Desu ka? - Episode 12 | The End

Gochuumon wa Usagi Desu ka? - Episode 12 | The End

و این هم از پایان این انیمه دوست داشتنی. به جای صحبت در مورد اپیزود آخر، فقط به این اشاره میکنم که دلم برای دیدن این انیمه تنگ میشه و اونو دوست داشتم. کارکترهای بامزه خوبی داشت، اتفاقات، شوخی‌ها و لحظات بامزه دیدنی و شاد زیادی داشت و بین انیمه‌های فصلی دیگه، علاقه خاصی به این کار داشتم. کارکتر محبوب فصلم هم درون این انیمه بود .. چینو خیلی خوب تونست به صدر لیست من صعود کنه و جایگاه ثابتی برای خودش پیدا کنه. دوست دارم در دراز مدت فصل دومی هم از راه برسه و شاید این اتفاق بیافته. همونطور که برای Kiniro Mosaic این اتفاق افتاد و فصل دومی براش تایید شد. روی هم رفته خیلی از دیدنش راضی بودم و انتظارات شروع فصلم بر آورده شد. یکی از نکاتی که دوست داشتم این بود که، انیمه لوکیشن‌های خیلی خوب و متفاوتی داشت و همه از ظاهر و شکل و شمایل زیبایی برخورد دار بود .. ظاهری اروپایی بهمراه موسیقی متفاوت به نسبت بقیه کارهای برش زندگی.

صحنه‌هایی از اپیزود آخر :

- 3 شات راندوم از کارکترها در حالتی بامزه :



+



+



- ED Card زیبای اپیزود آخر :

Tom Waits - Long Way Home Lyrics

Tom Waits - Long Way Home





--
-
Well I stumbled in the darkness
I’m lost and alone
Though I said I’d go before us
Show the way back home
Is there a light up ahead?
I can’t hold on very long
Forgive me pretty baby but I always take the long way home

Money is just something you throw
Off the back of a train
Got a head full of lightning
A hat full of rain
And I know that I said
I’d never do it again
I love you pretty baby but I always take the long way home

I put food on the table
And a roof overhead
But I’d trade it all tomorrow
For the highway instead
Watch your back
And pass your time
Love’s the only thing I’ve ever known
One thing for sure pretty baby I always take the long way home

You know I love you baby
More than the whole wide world
You are my woman
You know you are my pearl
Let’s go out past the party lights
Where we can finally be alone
Come with me together we can take the long way home
Come with me together we can take the long way home
Come with me together we can take the long way home