Movies I've Recently Seen
2001
Why are you wearing that stupid man suit ? i
این دیالوگ از اون دیالوگ هاییه که وقتی اون رو در حین فیلم میشنوید، مثل میخ به دیوار کوبیده میشه و درون ذهن آدم جای خودش رو ثابت میکنه. خیلی دیالوگ فوق العاده ای بود. صحنه ای که این دیالوگ گفته میشه، برای من بهترین صحنه فیلم بود. یک فیلم فوق العاده خوش ساخت و دیدنی. Gyllenhall یه بازی خیلی عالی توی فیلم از خودش به نمایش میذاره! بقیه بازیگرای فیلم هم جای خودشون رو دارند و واقعا بازی خوبی داشتند ولی چیزی که بیشتر از همه توی این فیلم بیننده رو درگیر خودش میکنه، اون داستان جذاب و درگیر کننده ش هست. روند جلو رفتن داستان و البته پایان فیلم خیلی عالی بودند.
8/10
- به احتمال خیلی زیاد، نمره م به فیلم در آینده بیشتر میشه.
//
Blue Valentine
2010
خوب، اونقدری که انتظار داشتم خوب نبود. یه داستان خیلی ساده بین یک زوج ازدواج کرده و درگیری های که با هم دارند و ... یه بازی خیلی خوب و احساسی از Michelle Williams که نقطه قوت فیلم بود. خیلی جالب انگیز توی فیلم بازی کرده و اگه فیلم "فرضا" چیز خاصی نداشته باشه، حداقل دیدن بازی خیلی خوب Williams لذت بخش هستش. داستان فیلم اونقدرا برای من جذاب نبود. چیز خاصی درون داستان نهفته نبود که با رسیدن به پایان فیلم و پی بردن به اون با خودم بگم "آهان، که اینطور". اما جدا از اون "فرضا" که اشاره کردم، بهرحال فیلم، روی هم رفته نقاط مثبتی هم فیلم داره و نمیشه از نقاط مثبتش گذشت. فیلم خیلی باور پذیر و realistic هستش، نحوه فیلمبرداری هم این نکته رو تقویت میکنه و همینطور پرداخت کارکتر ها و رفتار اونها.
7/10
//
This Boy's Life
1993
ترکیب لئو دکاپریو و رابرت دنیرو! چه فیلم خوبی بود. لئو خیلی تو این فیلم جوون بود و واقعا توی اون سن و سال بازی خیلی عالی از خودش به نمایش گذاشته. دنیرو هم یه بازی خیلی متفاوت رو توی این فیلم به نمایش گذاشته و میتونم به راحتی بگم که این نقشش هم به یکی از نقش های مورد علاقه ی من از دنیرو اضافه شد. رابطه ای که بین شخصیت دوایت و جک توی فیلم به نمایش گذاشته میشه، خیلی دیدنی بود. یه مقدار بعضی از صحنه های فیلم، اذیت کننده بود برای من. ولی بجز این مورد کوچیک، خیلی فیلم عالی و جذابی بود.
8.2/10
//
Dan in Real Life
2007
استیو کارل تو این فیلم نشون میده که بدرد نقش های جدی هم میخوره. من همیشه بازی اون رو تو فیلم ها و سریال های طنز دوست داشتم و دارم. ولی خوب فکر نمیکردم که بتونم تو یه نقش نسبتا جدی اون رو ببینم و برام جالب باشه. این قضیه مثل دیدن جیم کری پس از دیدن چند فیلم طنز توی فیلمی مثل Majestic یا Eternal Sunshine of the Spotless Mind هستش. بهرحال چیزی که میخوام بگم اینه که، استیو کارل جدا باید به فیلم های جدی هم رو بیاره چون توی این فیلم نشون داد که خیلی استعدادش رو داره. اما در کنار کارل، یه بازیگر عالی دیگه هم وجود داشت، Juliette Binoche خیلی بازی خوبی داشت توی فیلم. روی هم رفته کمدی رمنس خیلی خوبی بود.
7/10
//
White Christmas
1954
خوب، حقیقتش زیاد به سلیقه موزیکالی من نمیخورد. زیاد از روتین ها و سکانس های موزیکال فیلم خوشم نیومد ولی داستان نسبتا خوبی داشت و بازی ها هم جالب بودن. ولی خوب چیزی که توی یه موزیکال برای من مهمه، اون سکانس های موزیکالشه که، این فیلم زیاد از اون نظر جالب نبود. یکی دیگه از علت هایی که باعث شد سراغ فیلم برم، دیدن Bing Crosby بود. بازی جالبی داشت.
6/10
//
Happy Gilmore
1996
جز معدود فیلم هایی که از سندلر ندیده بودم. خیلی خوب بود. طنز جالب، سوژه جالب و بازی ها هم خیلی خوب بودن. خصوصا خود سندلر که حسابی عالی بازی کرده بود. در کنار سندلر، بازی جولی براون هم خیلی جالب بود. در کل خیلی دوست داشتم یه فیلم از سال های قبل براون ببینم که دیدم و توی فیلم خیلی دوست داشتنی بود. Christopher McDonald هم بازیش خیلی دیدنی بود. با اون استایل خاصی که موقع بازی گلف داشت و اداهایی که در می آورد. سکانس های فحش دادن سندلر و اون دعواش با پیرمرده خیلی باحال بود. در کل یکی از بهترین های سندلر بود.
7/10
//
دو تا فیلم خیلی خوب از Danny Boyle دیدم :
Trainspotting
1996
خیلی خوب بود یا بهتر بگم، خیلی خوش ساخت بود. کلا از این سبک فیلم ها خیلی خوشم میاد. خیلی تاثیر گذار و تکان دهنده. یه بازی عالی از Ewan McGregor و بقیه بازیگرا. مضمون مواد مخدر و اعتیاد خیلی خوب توی فیلم نشون داده میشه و بیننده رو حسابی درگیر میکنه.
7.5/10
//
Sunshine
2007
این فیلم هم خیلی جالب بود. پر از جلوه های ویژه فوق العاده و البته اون سوژه داستان که حرف نداشت. نیمه اول فیلم برام مثل یک قرص آرامش بخش بود و خوب نیمه دوم فیلم هم خوب بود ولی یه مقدار اشکالات جزیی وارد فیلم شد که نظر خیلی مثبتی که نسبت به فیلم پیدا کرده بودم، یه مقدار به سمت منفی راه پیدا کرد. هر چند پایان فیلم خیلی خوب بود ولی خوب بجز پایان، نیمه دوم فیلم نسبت به نیمه اولش یه مقداری ضعیف بود. ولی خوب نمیشه از خوب بودن فیلم گذشت و باید بگم که از دیدنش لذت بردم.
7.2/10
//
- رده بندی فعلی فیلم های Danny Boyle از نظر من :
127 Hours l نمره : 8.5/10
Trainspotting نمره : 7.5/10
l 28 Days Later نمره : 7.4/10
Sunshine نمره : 7.2/10
Slumdog Millionaire نمره : 6/10
//
Killing Me Softly
2002
تو IMDb نمره پایینی داشت ولی خوب گفتم نمره رو بیخیال بشم و فیلم رو ببینم هر جور شده. اتفاقا فیلم خیلی جالبی بود به نظر من. یه سبک جالب و خاص خوب داشت. موسیقی فیلم هم خیلی خوب بود + اینکه بازی ها انصافا جالب بودن. فیلم یک حس راز آلود و معمایی رو با خودش حمل میکنه که به کشوندن بیننده در طول راه کمک میکنه. پایان فیلم هم یک پایان غیرمنتظره بود که به نظر من خیلی خوب بود.
6.5/10
//
The Shop Around the Corner
1940
خیلی عالی بود. یکی از بهترین بازی های جیمی استیوارت. یه بازی فوق العاده از جیمی .. جدا چه بازیگر بزرگی بوده، آدم از دیدن بازی استیوارت اصلا خسته نمیشه. همیشه روان و لذت بخش و دیدنی. از نقش های جدی گرفته تا نقش های کمدی! همه رو خیلی عالی و دوست داشتنی بازی کرده. داستان فیلم رو خیلی دوست داشتم، شباهت زیادی به You've Got Mail و اون فیلم خیلی خوب تام هنکس و مگ رایان داشت. خصوصا اواخر فیلم، میشد این شباهت رو بیشتر احساس کرد. روی هم رفته، خیلی از دیدن فیلم لذت بردم.
8.5/10
//
The Notebook
2004
از اونجایی که با فیلم های رمنس خیلی خوب ارتباط برقرار میکنم و این فیلم هم فیلم تحسین شده ای هستش و نمره خیلی خوبی داره، منتظر یه رمنس خیلی عالی بودم ولی بعد از دیدن فیلم خیلی نا امید شدم. یه رمنس خیلی معمولی بود و بجز سه چهارتا سکانس خیلی جالب، بقیه داستان خسته کننده بود. در کل احساس میکردم که اون زوج پیر هم توی داستان اضافی هستند و باید از داستان خارج میشدن!
6/10
//
Waitress
2007
کمدی رمنس خوبی بود. میشه گفت یه مقدار بیشتر از اینکه به قسمت کمدی تمرکز داشته باشه، روی قسمت درام، فیلم تمرکز داشت و درام نسبتا خوبی داشت. Keri Russell و Nathan Fillion زوج خوبی شده بودن توی فیلم. Fillion رو عادت داشتم که توی سریال ها ببینم و تا بحال انتظار دیدنش رو توی چنین فیلمی نداشتم ولی خوب تو فیلم، بازی خیلی خوبی داشت و کارش جالب بود.
6.5/10
//
25th Hour
2002
واااو! چقدر عالی بود. یک بازی خیلی عالی از ادوارد نورتون! (این بازیگر دیگه باید چیکار کنه که اسکار بگیره؟!) خیلی خیلی عالی توی فیلم بازی کرده بود. فیلمی راجع به مسیر زندگی یک انسان، اینکه چه چیزهایی میتونه اون رو از یک راه به راه دیگه ای هدایت کنه! "چیز هایی که تقریبا اتفاق نیافتادن" ، "چیزهایی که اتفاق افتادن" و مبارزه یک انسان برای انتخاب این راه ها و به وقوع پیوستن این اتفاق ها! از صحنه های فیلم، اگه از صحنه فوق العاده آیینه و Monty Brogan و اون مونولوگ فوق العاده بگذریم، فیلم، بازم پر از صحنه عالی هستش و میشه به راحتی اون ها رو مثال زد. صحنه های توی بار (کلاب) ، صحنه make me ugly و البته صحنه های آخر فیلم، جایی که Monty و پدرش تو ماشین هستند و ... اون صحنه جلوی آیینه خیلی منو به یاد "راننده تاکسی" و Travis Bickle انداخت!
Doyle هم کاملا برای این فیلم ساخته شده بود و به بهتر شدن فیلم و فضای اون کم میکرد. از بازی خیلی خوب Hoffman هم نمیشه گذشت، انصافا خیلی خوب بود. خصوصا اون سکانس روبرو شدنش با دانش آموز 17 ساله ش توی کلاب و اون اتفاق. خیلی بازی خوبی داشت. از پایان فیلم هم خیلی خوشم اومد. خیلی جالب و عالی فیلم تموم شد.
9/10
A League of Their Own
1992
خوب یک بار به واسطه دنیرو، پای من به یک فیلم بیسبالی کشیده شده بود (+) و حالا هم به واسطه تام هنکس! ولی این بار بیسبال زنان بود! فیلم بدی نبود. میشه تا آخر دیدش ولی خوب آنچنان نکته فوق العاده ای توی فیلم نیست. صرفا یک فیلم سرگرم کننده ست.
6/10
//
The Lincoln Lawyer
2011
داستان یک وکیل که برای پول، وکالت خیلی از پرونده های جزیی رو به عهده داره و درگیر مسائل کوچک بوده و حالا یک مرتبه درگیر پرونده ای میشه که تبدیل به یک پرونده خطرناک میشه.
فیلم از روی یک رمان ساخته شده.(+)
اونقدرها خوب نبود. یه بازی معمولی از McConaughey و Marisa Tomei و یه داستان خیلی متوسط و معمولی.
5/10
//
A Time to Kill
1996
یک فیلم خوب با حضور بازیگرای خیلی خوبی مثل ساموئل ال جکسون و کوین اسپیسی! رو در ررویی این دوبازیگر در فیلم The Negotiator خیلی عالی بود. یه زوج خیلی جالب رو تشکیل داده بودن ولی خوب، تو این فیلم زیاد با هم رو در رویی نداشتن! البته میشه کارکترهای اونا تو فیلم بر ضد هم دونست! McConaughey یه بازی خیلی جالب رو از خودش به نمایش میذاره. شاید اگه قبل از دیدن the Lincoln Lawyer سراغ این فیلم اومده بودم، موقع دیدن Lincoln Lawyer از بازی McConaughey بیشتر لذت میبردم. خیلی بازی خوبی داشت. Bullock و Ashley Judd هم خوب بودن. اما مهمتر از بازی ها، اون داستان فیلم بود که به چشم می اومد. خیلی خوب بهش پرداخته شده بود و مظلومیت و حق یک مرد در دادگاه به خوبی نشون داده میشه و برای بیننده قابل لمس هستش.
7/10
//
Miss Potter
2006
اَه، کلی خسته کننده بود. رنه بیشتر به درد فیلم های کمدی رمنس میخوره تا اینجور فیلم هایی که محوریت و کارکتر اصلی رو به عهده داره.
در کل جالب نبود.
5/10
//
The Green Hornet
2011
Seth Rogen + Jay Chou
تنها نکته قابل تحمل فیلم، بازی Christoph Waltz هستش.
2/10
Blue Skies - 1946 // Musical
چند روزی از تولد فرد آستر گذشته بود که تصمیم گرفتم سراغ یکی دیگه از
فیلم های فرد برم و دلی از عزا در بیارم. هنوز فیلم های خیلی خوبی ازش
دارم که ندیدم و خوب از این لحاظ، خیلی خوشحالم. این بار سراغ فیلم Blue
Skies محصول 1946 رفتم. فیلمی که فرد در اون با Bing Crosby همبازی میشه.
Crosby سه بار کاندید دریافت اسکار شده و از این سه بار کاندیدی، یک بار
بخاطر فیلم Going My Way جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد رو برده.
اما سکانس موزیکالی که موضوع این پست رو دربر میگیره، سکانسی هستش که به
اعتقاد خیلی از نقد ها و نوشته های دوست داران فیلم های موزیکال، سکانسی
هستش که کل فیلم Blue Skies رو دیدنی میکنه و حتی اگه کل فیلم ضعیف باشه
(که اینطور نیست) ، یک بیننده موزیکال فقط برای دیدن این سکانس موزیکال هم
که شده، باید این فیلم رو ببینه. اجرای Puttin' on the Ritz توسط فرد
آستر، قطعه و سکانسی موزیکالی که شاهکاری در بین سکانس های موزیکال به
حساب میاد. موسیقی و شعر این سکانس توسط Irving Berlin
، آهنگساز معروف فیلم های موزیکال نوشته و سروده شده، کسی از شعرهاش در
فیلم هایی مثل Top Hat ، Holiday Inn و ... هم استفاده شده و بخاطر همین
فیلم Holiday Inn یک اسکار هم دریافت کرده.
سکانس با اومدن فرد روی صحنه، با کلاه و یک عصا شروع میشه، تو این قطعه،
"عصا" خیلی تاثیر به سزایی داره. فرد سابقا در فیلم های مختلف یه نکته رو
به راحتی ثابت کرده بود و اونم اینه که، اون به راحتی میتونه با هر شی و
جسمی که اطرافش هست، یک قطعه عالی و یک رقص عالی رو بسازه. اینجا هم شی
اون، عصایی هستش که روی زمین می افته و دوباره توسط خود فرد بلند میشه.
این زمین افتادن ها و بلند کردن های عصا توسط فرد خیلی عجیب شکل میگیره!
عصا روی زمین می افته و فرد شروع به رقصیدن بدون عصا میکنه و بعد به سمت
عصا برمیگرده و با یک اشاره، عصا خود به خود بلند میشه و به دست فرد
میرسه. البته من یک جایی خوندم که این حرکت توسط یک اهرم اتفاق می افته! و
خوب منطقی به نظر میرسه چون بهرحال در سال 1946 فناوری CGI وجود نداشته.
روی هم رفته یکی از زیباترین سکانس های موزیکالی هستش که من تا بحال دیدم :
+
+
- لینک سکانس فوق العاده Puttin' on the Ritz فراد آستر در یوتیوب :
YouTube - Fred Astaire - Puttin' On the Ritz (DVD Quality)
where to go to why don't you go
where fashion sits
Puttin' on the Ritz
Different types who wear a day
coat pants with stripes and cutaway
coat perfect fits
Puttin' on the Ritz
Dressed up like a million-dollar trooper
Tryin' hard to look like Gary Cooper (super duper)
Come let's mix where Rockefellers
walk with sticks or um-ber-ellas
in their mitts
Puttin' on the Ritz
لینک دانلود فایل صوتی آهنگ :
Fred Astaire - Puttin on the Ritz
Happy Birthday Fred Astaire
به مناسبت تولد فرد آستر
دوباره به روز تولد فرد رسیدیم! مرد دوست داشتنی دنیای موزیکال، کسی که در
اجرای روتین های موزیکال استاد بینظیری بود و هنوز که هنوزه وقتی که فیلم
دوست ها و موزیکال دوست ها به پای سکانس های موزیکال اون مینشینند، لذت
فوق العاده از حرکات اون میبرند. فرد حرکات و سکانس های موزیکال منحصر به
فردا زیادی داره و اینکه بخوایم تک تک اونا رو نام ببریم، وقت زیادی رو
میطلبه. من سعی میکنم توی این پست چند نکته جالب از فرد رو ذکر کنم :
- در سال 1997 توسط مجله Empire رده 73 ام رو در بین ستاره های برتر سینما به خودش اختصاص داد.
- تنها سکانسی که با جین کلی روی صحنه رقصید و سکانس موزیکال اجرا کرد، در فیلم به نام Ziegfeld Follies محصول 1946 بود.
- در سال 2000 یک آلبوم موسیقی برای احترام به آستر منتشر شد که تمام آهنگ
های اون توسط Stacey Kent خونده شده بود و نام آلبوم Let Yourself Go:
Celebrating Fred Astaire بود.
- توسط Entertainment Weekly به عنوان 19 امین ستاره برتر جهان شناخته شده بود.
- پاهای اون به قیمت یک میلیون دلار بیمه شده بودن.
- همیشه بجای کمربند، دور کمر خودش یک کراوات رو میبست. یک حرکت که از دوستی خودش با Douglas Fairbanks به دست آورده بود. ولی معمولا این حرکت رو به اشتباه به فرد نسبت میدادن.
- توسط مجله Premiere بیست و سومین ستاره برتر تمام دوران انتخاب شده.
- فرد و Ginger Rogers در 10 فیلم با هم همبازی بودن.
- پدرش اتریشی و مادرش آلمانی تبار بود.
- آدرسی که توی سایت IMDb برای فرد ساخته شده هم در نوع خودش فوق العاده جالبه. فرد شماره اول IMDb هستش (imdb.com/name/nm0000001/)
+
دو تا از سکانس های مورد علاقه و محبوب من از فرد در فیلم Royal Wedding :
- رقص روی سقف و در و دیوار :
- رقص در باشگاه بدنسازی :
Moshidora / Persian Subtitle
ژاپنی : もしドラ
تعداد اپیزود : 10
ژانر : درام
تم انیمه : ورزشی
مدت هر اپیزود : 24 دقیقه
پخش انیمه به صورت روزانه بود.
داستان : مینامی کاواشیما دختریه که مدیر جدید تیم بیسبال دبیرستان
هودوکوبو میشه و برای موفقیت در کارش، میره کتابی در مورد مدیریت بخره و
اشتباها کتاب مدیریت دراکر رو برمیداره و تصمیم میگیره که با همین کتاب،
باشگاه بیسبال دبیرستان رو به مسابقات کشوری ببره.
زیرنویس ها هماهنگ با فن ساب gg هستند.
Solaris 1972 // Andrey Tarkovskiy
1972
خوب، بلاخره من هم فیلم رو دیدم. خیلی وقت بود که قصد دیدنش رو داشتم ولی
فرصت نشده بود که اون رو ببینم. بهرحال من فیلم رو دیدم و واقعا هم از
فیلم خوشم اومد. خیلی بهتر از اون چیزی بود که انتظار داشتم. عجیب بودن،
درگیر کننده بودن و مشغول کردن ذهن، فضای بی نظیر و جالب. Solaris رو خیلی
جاها به خسته کننده بودن متهم کردن ولی من اعتقاد دارم که سولاریس خسته
کننده نیست، آرومه، بیننده رو مشتاق میکنه. بحث کند بودن و کم دیالوگ بودن
توی این فیلم به نظر من اونقدرها مهم نیست چون سولاریس نقاط مثبت خیلی
زیادی داره که این کند بودن و کم دیالوگ بودنش رو خنثی میکنه و باعث میشه
که به چشم نیان. هرچند تو قسمت ژانر فیلم اثری از کلمه Horror نیست ولی من
احساس میکنم درون فیلم یک حس ترسناک هم نهفته هستش و سعی میکنه که یک
احساس "ترس مانند" رو به درون بیننده وارد کنه. (ناگفته نماند که من همین
حس رو هم درباره ادیسه فضایی داشتم) سولاریس در بین فیلم های دیگه، یه
تجربه خیلی متفاوت هستش. تجربه ای عمیق در دل فضا و سیاره سولاریس و همراه
شدن با مردی به نام کریس کلوین. خیلی سخت بود درک کردن بعضی از قسمت های
فیلم و واقعا فکر میکنم که از اون فیلم ها باشه که برای بهتر فهمیدن فیلم،
باید اون رو برای بار دوم هم دید. بهرحال روی هم رفته فیلم خیلی زیبایی
بود و تارکوفسکی "شاعر سینما" ، خیلی شاعرانه و زیبا فیلم رو جلو میبره و
حتی زیباتر فیلم رو به پایان میرسونه؛ یک پایان خیلی عالی. از اون پایان
هایی که با گذر زمان، توی ذهن بیننده جای خوب تری پیدا میکنه و زیباتر و
عمیق تر به نظر میرسه. اسپویلر راجع به پایان :
کریس در آخرین صحبت خودش با پدرش متوجه میشه که نمیتونه دیگه پدرش رو
ببینه و از طرفی به یاد همسر از دست داده خودشه. نمیتونه درک کنه و متوجه
بشه که زنش و پدرش دیگه از بین رفتند و باید به زندگی خودش ادامه بده و
اون باید مرگ اونها رو به فراموشی بسپاره؛ بشدت در تلاشه که به گذشته خودش
و کسایی که دوست داشته، متصل باقی بمونه. کریس غرق در لذتی میشه که درون
سولاریس به دست آورده و وقتی که مزه اون چیزهایی که روی سولاریس میتونه
بدست بیاره، رو میچشه (دیدن اون کپی های همسر از دست داده ش) ، سولاریس رو
به دنیای واقعیت و کره زمین ترجیح میده و ماندگار میشه. (حداقل این چیزیه
که من فعلا برداشت کردم از فیلم. پایین تر یک برداشت خیلی جالب رو قرار
دادم که ممکنه بعدها جایگزین نظر فعلی من بشه.)
صحنه های عالی فیلم :
+
یکی از بچه های IMDb هم نظر و برداشت جالبی راجع به پایان فیلم داشت که خوندنشو به کسایی که فیلم رو دیدن توصیه میکنم. به نظر من خیلی برداشت عالی داشته از فیلم :
Ahh, I wathced again this beautiful movie and had to come here to say something about the end.
I think it is actually very simple. Kris returns to earth to spend the
rest of his days there, to meet new people and to find new miracles and
wonders. But what we see in the end is the creation of Solaris ocean (this
is actually realistic sci-fi movie, after all). No human could live
there in that neutron based entity. Kris who we see in the island is
made by the ocean, a copy. But maybe this copy with the pieces of
Kris's life around him can now also feel love and thus, be human. He
may even find Hari there. So strangely this movie made a magic trick
and created believeable heaven. This copy of Kris can also see his dead father in there
(it is said that Kris's father is dying, when they talk about his
forthcoming burial in the beginning) And this is what makes real Kris
happy, it is the thought that somewhere in that ocean his dreams can be
fulfilled for eternity. And all his dead loved ones (mother wife and
father) are there
فکر کردن راجع به این برداشت هم در نوع خودش خیلی جالب انگیزه!