Himouto! Umaru-chan - Ep 01
فصل بعد از فصل میگذشت و هنوز اون طعم خوش "برش زندگی" های مورد علاقه ـم ،
برش زندگی هایی که از جنس منن رو نمی تونستم بچشم. کارهای برش زندگی زیادی
در چند فصل اخیر اومدن و رفتن که بهشون علاقمند شدم ولی گذر زمان باعث
میشد که ماندگاری خوبی درون ذهنم نداشته باشند .. دلم می خواست بازم یه کار
فوق العاده تو ژانر برش زندگی ببینم و تعجبی نداره که حالا، باز هم
این کارگردان مورد علاقهی برش زندگی منه که این کار رو انجام داده. Oota
همونطور که فکر می کردم، با تیم کمدی و SoL خودش برگشت و باز هم رضایت منو
به دست آورد. فضا فرق می کنه .. همونطور که قبلاً گفته بودم، ولی لطافت لمس
Oota روی اثر جدید وجود داره؛ لطافتی که در خلق کردن صحنه های کمدی به خرج
میده و خلاقیت بسیار دلنشینی که در روبرو شدن با کارکترهای کاوایی به ما
نشون میده. از صفات خوب این کارگردان تو پست معرفی اولیه زیاد گفتم و
واقعاً خوشحالم که بهم ثابت کرد همینطور بوده و اشتباه نمی کردم .. اون
واقعاً می دونه داره چیکار می کنه.
شروع خیلی خیلی خوبی بود. اومارو ، کارکتری فوق العاده روی اعصاب ولی بی
نهایت دوست داشتنیه. روی اعصاب رفتنش چیزیه که اونو نازنین می کنه و مهرش
رو به دل ما میندازه. هنوز نمی دونم کدوم ورژنش رو بیشتر دوست دارم، چیبی
یا غیر چیبی و با وقار ؛ ولی بهرحال تمایلم به دیدن هر چه بیشتر اومارو سر
به آسمون می کشه و بالاست. چه دوبلور خوش صدایی داشت .. زیبایی کارکتر
اومارو رو چندین برابر کرده بود .. هم در لحظات چیبی بودن یا از خود راضی
بودنش و هم در لحظات مهربون رفتار کردن و ناز کردنش ... در همه حال صدایی
خیلی خاص و در خور شخصیت اومارو رو داشت. انصافاً از کار دوبلور اومارو
رضایت کامل رو دارم، معومیتی که دوست داشتم رو تو صدای خودش داره و
مشتاقانه منتظر شنیدن هر چه بیشتر صدای اونم.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> >>
داداشی، یا همون تایهی که اسمش تو اپیزود اول به زبون آورده نشد ، اونقدرها هم که فکر می کردم بی خاصیت و بی چهره نبود .. خوشبختانه یه سری دیالوگ های کمدی و باحال بهش داده بودن که در تقابل با اومارو حسابی به دردش می خورد و مشخصاً همین باعث شده بود کارکترش روح دار تر از حالت معمولی به نظر برسه. ممکنه تمرکز داستانی زیاد روی اون نباشه ولی به عنوان یک نقش مکمل به خوبی می تونه اومار رو همراهی کنه. اما نکته دوست داشتنی و فوق العاده خوب در مورد کارکترهای فرعی، دوستای اومارو هستند که وقتی اپیزود تموم شد و اون ED فوق العاده زیبا رو دیدم، عطشم واسه دیدن هر کدومشون بیشتر و بیشتر شد .. خیلی دوست دارم اپیزودهای زیادی رو با ابینای بیچاره، تاچیبانای خنده دار و موتوبای مثلاً سنگین (!) بگذرونم.
از بین این سه کارکتر فرعی، این ابینا بود که بیشتر از بقیه نقش داشت و خصوصاً با همسایه بودن با اومارو به نظر میرسه بیشتر از اینها اونو ببینیم و باهاش آشنا بشیم .. شاید حتی راز اومارو رو هم کشف کنه اما بیچاره حتی نحوه حرف زدنش هم دل آدمُ به لرزه درمیاره. گناه داره .. دلم واسش میسوزه ولی در عین حال بهش می خندم و دوسش دارم. تاچیبانا هنوز فازی که درش به سر میبره رو مشخص نکرده ولی شارژ بودن و پر انرژی بودنش به گروه دخترها می خوره، رقابت محور بودنش رو دوست دارم و البته، بخاطر قیافه خاصی که داره اداها و میمیک های خیلی باحالی هم داره. موتوبا ظاهراً عضو تیم شنای مدرسه ست و با اینحال بازم از اومارو باخت. چطور ممکنه از این اوماروی تنبل ببازی؟! هه هه .. بهرحال موتوبا هم کارکتر ناز و با پتانسیلی به نظر میرسه .. یه گروه چهار نفره ی خیلی خوب!
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> >>
اما از هرچه که بگذریم، صحبت از اومارو یه چیز واجبه و لازمه بیشتر از اینها از اومارو حرف بزنیم. چه روتین خنده داری واسه هله هوله خوردن داشت و چه ایده های بامزه ای به سرش میزد. تمرین دادن همسترها و حقه یاد دادن بهشون واسه اینکه براش چیپس و نوشابه بیارن یا اونو در اوج تنبلی و دراز کشیده از اتاق بیرون ببرن ... آخه تنبلی تا چه حد؟!
چطور ممکنه چنین دختری که اینطور وقتشو صرف خوشگذرونی میکنه، تو تمام
امتحاناتش نمره 100 و کامل بگیره؟ یه جورایی منو به یاد توشینو کیوکو از
Yuru Yuri می ندازه که اونم چنین وضعیتی داشت و واسم قابل درکه. فرق کیوکو
با اومارو در اینه که همه عاشق اومارو هستند و وقار اونو دوست دارن ولی
کیوکو یکی از فضول ترین کارکترهای انیمه ایه و خیلی ها ازش شاکی ان. تشابه
کارکتری رو زیاد ندیدم .. شاید ابینا ذره ای ، قطره ای از معصومیت آکارین
رو داشته باشه ولی بجز اون، تفاوت رفتاری و چهره ای و خیلی تفاوت های دیگه
ای با هم دارند که بهتره اصلاً از خیر مقایسه شون بگذریم.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> >>
تو اپیزود اول حتی ارجاعات انیمه ای هم داشتیم. به وان پیس، "جان پیس" گفتیم و اینجور که معلوم بود، اومارو تو چپتر خیلی حساسی به سر می برد.
بهرحال بخاطر علاقه زیاد اومارو به مانگا و انیمه و گیم، انیمه می تونه
ارجاعات بیشتری هم داشته باشه، دوست دارم دقت کنم و ببینم دوباره چیز
آشنایی به چشم می بینم یا نه. در حال حاضر اونقدر غرق در لذت بردن بودم که
زیاد به حواشی و جزییات درون اتاق ها دقت نکردم. شاید چند ساعت دیگه که
دوباره به سراغ دیدن انیمه رفتم، بیشتر جزییات رو از نظر بگذرونم.OP حس شاد و سرزندگی بامزه ای داره و ED بی نهایت زیباست .. شاید زیباترین ED فصل واسه من باشه و با این تصاویری که لب دریا درونش داشت، از الان بی صبرانه منتظر دیدن یه اپیزود ساحلی با حضور این کارکترهای دوست داشتنی هستم .. خدا کنه اتفاق بیافته و یه فضای خیلی عالی رو کنار دریا ببینیم. تو چنین موقعیت هایی هست که درک می کنم چرا داشتن یک اپیزود ساحلی در دنیای انیمه ای یک "باید" محسوب میشه و اینجا با وجود چنین ED دریایی و دلپذیری نداشتن یک اپیزود ساحلی عذابی واسه من بحساب میاد. موسیقی متن درون انیمه هم همونطور که فکر می کردم، به صحنه های کمدی می خوره .. قرار نیست از اون موسیقی های متنی باشه که دیوانه وار مجذوبش بشید و بمحض اومدن لینک دانلودش سراغ دانلودش برید ولی سازگاریِ موسیقی متن با محیط انیمه بشدت بالاست و میشه حس و حالی که انیمه از موسیقی متن خوب خودش می گیره رو متوجه شد و از دیدن انیمه بیشتر لذت برد.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> >>
در نهایت، نمی دونم چه نکاتی رو از قلم انداختم .. فقط میگم که خیلی دوسش داشتم .. یه برش زندگی فوق العاده دوست داشتنی با انواع لحظات کاوایی بود. خوشبختانه اعتمادی که به عوامل انیمه داشتم و حس خوبی که از جو تریلر انیمه پیدا کرده بودم، نتیجه مثبت داشت و همونقدر که می خواستم انیمه جالب انگیزه. از الان منتظر دیدن اپیزودهای بعدی ام.
+
- ارجاع به وان پیس و کارکتر چوپر :
- با کامپیوتر کار کردنش معرکه بود
:
- طمع بدست آوردن یک میلیون ین چنین بلایی سر چشمای اومارو میاره.
:
- همسترهای برده، به پیــــــــــش
:
- آخ آخ .. تو ملا عام چه نازی می کرد ، بیچاره داداشه
:
- اینو .. چه ژس هایی می گیره 
:
- کاوایـــــــــــــــی 
:
- بد نگذره یه وقت .. اومارو، چیز دیگه ای نمی خوای؟
- این تیپش هم عالی بود 
:
- You Dead ... ؟
- چپ و راست شدن اومارو تو این صحنه خیلی خنده دار بود :
- وای چه لبخنــــــــــدی! 
- ED بی نهایت زیبای انیمه :
Non Non Biyori Repeat - Ep 01
- نکته : داستان این اپیزود به قبل از شروع فصل اول برمی گرده؛ جایی که هنوز هوتارون به روستا نیومده، رن چون به مدرسه نرفته و بقیه هم هر کدوم تو برهه زمانی عقب تری قرار دارند. قراره رن چون تازه پا به مدرسه بذاره و کلاس اول رو شروع کنه. مراسم افتتاحیه ای در راهه. ناتسومی به اول راهنمایی رسیده و بهمراه رن چون می خواد تو مراسم افتتاحیه شرکت کنه.
و چرا که نه ... ؟ با رن چون شروع کنیم .. نازنین ترین کارکتر دنیای این انیمه .. کارکتری که معصومیتی دلنشین داره .. کارکتری که حتی قدم زدن های اون در دل روستا دل آدم رو به وجد میاره .. اون کافیه تو راه رفتن به مدرسه یه تیکه چوب روی زمین ببینه؛ چوبه رو از روی زمین برمیداره و باهاش یه بازی قشنگ درست می کنه، یه عالم کودکانه رو بهمون نشون میده .. مسیر رفتنش از خونه به مدرسه رو خط خطی می کنه تا راهشُ گم نکنه. رن چون اونقدر به فکر بزرگ شدنه که با شنیدن اینکه از این به بعد باید واسه اتوبوس سوار شدن پول بده، ذوق می کنه؛ از اینکه اسمشُ با پسوند "سان" صدا بزنن خوشحال میشه. مثل فصل اول، دوباره داستان و انیمه رو با رن چون شروع کردیم .. اینبار هم گام های کوچولوی اونو در دل روستا به نظاره نشستیم و لحظه لحظه ی نزدیک شدن اون به مدرسه رو با لذت تماشا کردیم. این تازه شروع تابستون ماست .. یه عالمه چیزای نو و تازه دیگه ای انتظار رن چون رو می کشه .. همه در راه هستند. و ما قراره تو این مسیر اونو همراهی کنیم.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> >>>>>>>>>>>>>>>>>
می تونم بگم شروعی به آرومی فصل قبلی داشتیم .. هر چند فلوت کمتری نواخته شده، "نیانپاسو" ـیی گفته نشد ولی جو، همون جو قدیمی و خوش انیمه ست. هوتارون رو تو این اپیزود جز صحنه ای تو انتهای انیمه ندیدیم ولی بسی مطمئن هستم که از اپیزود بعد حضورش حسابی حس میشه و بعید میدونم روال به تصویر کشیدن محتوای مانگا باز هم حالتی عقب گرد داشته باشه. این اپیزود به عنوان یک اپیزود "شروع کننده" ، نیازمند داشتن یک حس عاطفی خوب و یک محتوای ابتدایی مناسب بود که بیننده رو به یاد لحظات ماندگار این انیمه بندازه و فکر می کنم وابسته شدن رن چون به مدرسه و شروع یک دوران خوش برای اون گزینه بسیار درستی بود و عقب گردی که درون فضای مانگا داشتیم، بسیار به جا و صحیح انجام گرفته بود. حالا از اپیزودهای بعد ، احتمالاً به زمان حال برمی گردیم و دوباره جو پر شور و همیشگی رو با هم به نظاره میشینیم.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> >>>>>>>>>>>>>>>>>
کوماری رو کم دیدیم، ناتسومی کمی بیشتر نقش داشت و با دیدن تیکه های کمدیِ ریزی مثل جریان شمشیر افسانه ای که به رن چون یاد داده بود، دوباره شیطنت هاشُ به خاطر آوردیم .. خدا می دونه این فصل قراره چه خراب کاری هایی بکنه! اما کوماری بازم شروع نشده به فکر قدشه و اینکه چرا مجبوره در آینده لباس ناتسومی رو بپوشه .. هه هه .. یه جورایی تو اون صحنه قابل پیش بینی جلو رفتیم ولی کی اهمیت میده .. حس دلچسبی داره .. رابطه این دو خواهر واسم حس نزدیکی خاصی داره، می تونم خودم رو کنارشون حس کنم.
سادگی .. چیزی که در این انیمه موج میزنه .. به زیبایی موج میزنه و دل آدم رو میبره. حالا چه از صحنه های قدم زدن هیکاگه با رن چون در دل روستای سرسبز شروع بشه و چه با تصویری ساده که نوشته "امروز همش همین بود" و پایان اپیزود رو به ما اعلام کنه. دلپذیر بودن محیط انیمه به سادگی قابل لمسه و خوشبختانه حتی تو همین تک اپیزود هم منظره های زیبای زیادی رو به چشم دیدیم .. لاک پشت ها ، رودخونه ها ، جنگل ، راه مدرسه، مسیر پر از درخت اتوبوس و قطار روستا و ... همه چیز .. همه چیز خوش رنگ و پر از لطافت به نظر میرسه. این فضای زیبا رو به دنیای ساده کارکترهای انیمه اضافه کنید و اونوقت یه ترکیب بی نهایت دوست داشتنی به دست میارید. مثل آب های شهر نئو ونیزیا می مونه .. پارو زدن وسط دل ساختمون های شهر نئو ونیزیا و شوخی کردن با همدیگه و داد زدن "گندولا داره رد میشه" کنار هر پیچ واسه مطلع کردن گندولاهای دیگه ... و منو ببین .. دوباره رفتم سراغ آریا ... بگذریم!
هیکاگه نباید اونقدر غرق در تعریف از توکیو بشه که اینجوری از فضا پرت بشه!
یکی از صحنه های مورد علاقه ـم بود. چقدر بامزه با رن چون خداحافظی کرد و
بعد از اینکه رن چون رو دلداری داد، به خیال اینکه رن چون داره از سر
تنهایی و ناراحتی اونو صدا میزنه، برگشت تا دستی واسه رن چون تکون بده ولی
بعد با حواس پرتی فجیع خودش روبرو شد. سکوت این صحنه رو خیلی دوست داشتم ..
اینکه چهره هیکاگه رو از اون حالت از خود راضی به حالتی پر از آشوب تبدیل
شده دیدیم و آشفته بودنش در حالی که قطار داشت از رن چون دور میشد، دیدنی
شده بود. اونجا بود که با خودم گفتم "تا تو باشی که دیگه اینقدر غرق در
تعریف ها و فیس کردن های خودت نشی" همش یه توکیو رفتی و اینجوری پز میدی.
هه هه!
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> >>>>>>>>>>>>>>>>>
رن چون خیلی مدرسه رو دوست داره ..
.. شاید ندونه شهر چه شکلیه، مردم شهر چه دنیایی دارن ولی حس خوب مدرسه رو
با تمام وجود می فهمه .. اینو میشه از ادای احترامش به مدرسه شون درک کرد،
اینو میشه از علامت گذاشتن و خط خطی کردن راه مدرسه ش فهمید، اینو میشه از
نگاه های خیره و پر از معنی اون حس کرد، اینو میشه از دوی سرعتش به سمت
مدرسه فهمید. شاید ناتسومی دنبال تنبلی باشه و مثل رن چون ذوق مدرسه رو
نداشته باشه ولی حداقل از اینکه یک کوهای اضافه شده و یک سال اولی کوچکتر
از خودش تو مدرسه ست و حالا دیگه اون دانش آموز کوچیکتر از بقیه نیست،
خوشحاله. و کوماری رو دیدید؟ به فکر اینه که یکی اونو "سنپای" صدا کنه ..
^^ ... نگران نباش کوماری .. روزهای خوش "سنپای" صدا زده شدن تو نزدیکه ..
فقط باید تا اومدن هوتارون صبر می کردی!
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> >>>>>>>>>>>>>>>>>
موسیقی از همون ابتدا چند ترک جدید داشت و خوشحالم که یکی از خواسته هام از فصل دوم برآورده شده و لحظات موسیقی دار خوبی رو دیدیم. OP بسیار دلنشین و تصاویرش فوق العاده بود .. اون گام برداشتن های سریع درون OP بدجور دل من رو برد .. به طرز عجیبی دلم می خواد بارها و بارها اون صحنه ها رو تماشا کنم. OP رو بهرحال مثل فصل اول باند nano.RIPE خونده که خواننده گروه صدای کودکانه و فوق العاده دوست داشتنی ای داره .. باب فضای انیمه های این شکلیه. اما ED هم پایان بخش بسیار دلپذیری بود، اینبار هم همونطور که قولش داده شده بود، کارکترهای انیمه بودند که ED رو خوندن و بسیار هم زیبا خوندن. و جا داره از فن ساب Vivid هم تشکر کنم که به سرعت زیرنویس رو بهمراه OP , ED بیرون دادن تا من بتونم متن هر دو رو به زیرنویس خودم اضافه کنم. متن رو دوست داشتم .. شاید در آینده کمی به متنش دست ببرم و ملموس ترش کنم.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> >>>>>>>>>>>>>>>>>
و در آخر ...
جا داره ما هم به میائوچی رنگه دونوی بزرگ درود بفرستیم و ورودش رو به مدرسه تبریک بگیم. قراره ما هم تو خوشگذرونی های رن چون باهاش شریک بشیم و هر کار شیرینی که تو مدرسه می کنه رو دوست داشته باشیم .. دیالوگ های عجیب غریبش و بازی های کودکانه و ملوسانه ش ... اونقدر ازش صحنه های خوب دیدیم که حالا دیگه با خیال راحت بهش "نیانپاسو" میگیم و میذاریم فردا دوباره با اتوبوس ما رو به مدرسه شون ببره.
Baby Steps 2nd Season - Ep 14
وای .. خدای بزرگ .. !
مگه صحنه عاشقانه بهتر از این هم میشه؟!
عالی بود .. انتظاراتم در این حد کشش پیدا نمیکرد. میدونستم که با انیمه
ای متفاوت روبرو هستم و همیشه بهم ثابت شده بود که صحنه های خاصی رو در
فضای این انیمه می بینم ولی تصور می کردم اگه قراره رابطه عاشقانه ای شکل
بگیره، خیلی ساده تر از این حرفا شکل می گیره. آخه هر چی نباشه، با یک
انیمه ورزشی طرفیم! ولی Baby Steps با اینکه ورزشیه، با اینکه تو حالت
معمولی از هر 400 دیالوگش، 300 تاش تاکتیکیه ، با اینکه به نظر نمیرسه جنبه
عاشقانه ش بتونه به جنبه ورزشی ش برسه، با یک اپیزود ثابت کرد که نه،
اینجوریا هم نیست و حتی سازندگان انیمه، استودیو تو لحظه اعتراف عشقی کمی
ولخرجی کردن و روی چهره ها بهتر کار کردن .. ناتسو رو خوشگل تر کردن و
نازتر از همیشه چهره ش رو دیدیم و اونوقت کنار موج های دریا لحظه اصلی از
راه رسید. لحظه ای که ماروئو با خودش کلنجار می رفت و می خواست روی اعتراف کردن یا نکردن خودش تصمیم بگیره و هرچند بعد با جملاتی مثل "ممنون که هوای منو داری" شروع کرد ولی مشخصاً حس و حال عاشقانه ای تو وجود ماروئو بود و ناتسو .. تو چقدر رک و بامزه احساس خودت رو به زبون آوردی ..
.. خیلی صحنه رو دوست داشتم. حتی ناتسو، با اینکه معلوم بود خودش رو
آماده کرده بود، با گفتن جملات "باهام قرار بذار" از خجالت سرخ شد و فضا رو
دیدنی تر کرد .. منو میگید؟ لبخند گنده ای روی لبام بود .. نمی تونستم ازش
دست بکشم و همینجور خیره به تته پته های ماروئو مونده بودم. تو این جو سخته که برگردم و به فضای تاکتیکی و روند پیشروی مسابقات بپردازم ولی خیلی خلاصه وار ... مسابقات کانتو تو یه فضای باحال برگزار میشه و حریف های اول و دوم ماروئو رو شناختیم .. به چهره! حریف دوم، ایده کمی خطری میزنه و ظاهراً و اینجور که پیشنمایش نشون میداد، قراره به مسابقه ش با ماروئو دیر برسه. باید ببینیم این دیر رسیدن چه سناریویی رو پیش می کشه. از طرف دیگه یه سری نکات تقویتی در مورد وارد شدن به فضای مسابقه هم داشتیم .. مثل سه ساعت گذشتن از زمان صبحانه و گرم کردن کامل قبل از بازی. و ... فایده نداره .. بذاریــــد من برم و دوباره صحنه لب دریا رو تماشا کنم ...
(یا صحنه هایی از یکی از بی نقص ترین صحنه های عاشقانه انیمه ای!) :
- جدال منطق و غریزه ... اینجا هم درگیرن؟
- چهره نات چان قبل از زدن حرفش فوق العاده بود :
- و خجالتی شدن هر دوشون بعد از اعتراف نات چان ..
:
Gangtsa - Ep 01
خوب بود .. اگه بخوام راحت به زبونش بیارم باید بگم که برای یک اپیزود اول
زیادی خوب بود یا شاید هم من انتظار نداشتم اینــــقدر خوب باشه. کل فضا و
پرداخت انیمه رو دوست داشتم .. حس و حال مافیایی، یاکوزایی، باندها و لات
بازی های کارکترهای اصلی انیمه ... همه چیز جذاب به نظر میرسید و در کنار
این مسائل که بعدها به چشمم خورد، موسیقی متن آروم ولی باکلاس و درخور فضای
انیمه، اولین چیزی بود که توجه منو به خودش جلب کرد .. از بین دو کارکتر
اصلی، نیکلاس در نگاه اول بیشتر منو جذب خودش کرد و برای من کارکتر منحصر
به فرد تری به نظر رسید؛ لحظات ریز و خاص و خوب زیادی رو هم در طول همین
اپیزود اول داشت .. مثلاً نحوه ارتباط برقرار کردنش با بقیه، جریان پلاک
های روی سینه ش، صحنه های مبارزه ای که ازش دیدیم و زاویه دوربین باحالی به
فضای مبارزه ش داده شده بود، گلوله هایی که از پشت گوشش شلیک میشد و البته
لطافتی که در پشت این چهره خشن خودش داره و اینکه اینطور به الکس اهمیت
میداد. و جذاب ترین لحظه حضور کارکترش تو اپیزود اول هم به صحنه ای برمی
گرده که شروع به صحبت کرد ... اونجا واقعاً بی نظیر بود.
نیکلاس خصوصیات بسیار باحالی برای یک کارکتر اصلی داره و اما از طرف دیگه،
وُریک هم در نوع خودش بازم یک کارکتر اول پر جذبه بود. باید یک احسنت به
گوینده این کارکتر بگیم و اونو تحسین کنیم .. Suwabe تو دوبلوری کارکتر
وُریک Spot on عمل کرده و من فکر می کنم بهتر از این نمیشد به این کارکتر
روح بخشید. Suwabe همیشه در عین اینکه حالتی جدی در صدای خودش داره، از پس
طنز کار کردن و دادن جلوه ای متفاوت به صدای خودش بر می اومده .. نمونه
بارزش نقش "دندی" در انیمه Space Dandy بوده. بهرحال، نیمچه دیالوگ های
کمدی وار و حالا رفتاری نرم وُریک به فضای زبر و خشن خیابون های فاسد انیمه
می خوره و تنوع خوبی واسه گذروندن وقته. و خب .. وقتی که این دو کارکتر
اول که پایه های اصلی انیمه محسوب میشن به این شکل برای بیننده با ابهت به
نظر برسند، میشه اطمینان خوبی واسه دیدن ادامه کار پیدا کرد. یک مانگای خوب
به یک انیمه خوب تبدیل شده و با دیدن اپیزود اول این انیمه، می تونید یه
شروع کاملاً جذاب رو برای دیدن انیمه های تابستون خودتون داشته باشید.
و خدا رو شکر .. سانــسوری نداشتیــــــم!
صحنههایی از اپیزود :
- نیک و وُریک خیلی بهم میان .. احتمالاً یکی از بهترین زوج های فصل تابستون باشند :
- لحظه شلیک گلوله از پشت سر نیکلاس فوق العاده بود :
- از اینجور شات ها و زاویه های متفاوت بیشتر داشته باشیم، من یکی حسابی مشتری میشم :
- صحنه ای که الکس از زجر بودن با بری رها شد، یکی از بهترین لحظات اپیزود بود :
Ranpo Kitan: Game of Laplace - Ep 01
بیاین با هم به دنبال قاتلی بگردیم .. ممکنه در این بین کاراگاه کونانی
نداشته باشیم ولی بهرحال قراره هرجور شده باید یه جوری این معما رو حل
کنیم. پرونده قطعه قطعه شدن معلم مدرسه ممکنه در کلام فجیع و غیرقابل باور
به نظر برسه ولی نحوه به تصویر کشیدنش تو فضای انیمه خیلی ساده انجام گرفته
بود؛ جوری که بیننده میتونه در همون لحظات اول با مسئله کنار بیاد و بجای
چندش پیدا کردن و حس ناجور داشتن واسه فهمیدن جریان پشت این ماجرا کنجکاوی
به خرج بده. جرم ارتکاب شده دقیقاً اون حس و حال Hannibal وار رو نداره و
جلوه تلخ و تاریکی نداره؛ بهرحال سطح دنیای این دو کار اونقدر متفاوته که
من حتی نباید بهشون اشاره کنم ولی خب .. جرم مرتکب شده در انیمه ناخودآگاه
من رو به یاد اون سریال و سری فیلم ها انداخت .. اینکه با دیدن لحظات و
انواع جرم و جنایت های واقع شده در Hannibal دست رو روی چشم خودتون میذارید
و فجیع بودن واقعه رو به راحتی حس میکنید.
بذارید کمی به سراغ نقطه ضعف هایی که وجود داشت بریم یا چیزهایی که حداقل
در نگاه اول از نظر من نقطه ضعف بودند؛ چرا باید اینطور کارکترهای فرعی محو
شده و بی رنگ به تصویر کشیده بشن؟ ایراد بدی از نظر منه و به جای اینکه
فکر کنم عوامل خلاقیتی به خرج دادن ، بیشتر به این تصورم که اونا تنبلی به
سرشون زده و بخاطر همین خیلی از چهره ها رو پوشونده می بینیم. گاهی واسه
جذاب تر شدن چنین تاکتیکی مناسب به نظر میرسه ، خصوصاً تو لحظات معرفی
کاراگاه ها چیز بدی نبود ولی چرا دانش آموزای کلاس درس باید چهره شون
اینطور از دید پنهان باشه؟! بهرحال فکر کنم به مرور زمان این ضعف برطرف بشه
و شاید این لحظات شروع انیمه بود که چنین خاصیت تصویری ای رو داشت. نکته
بد دیگه همون عادت معمول انیمه های ژاپنیه که باز هم یک کارکتر اول پسر
داریم که سراپا دختره! حتی تو اپیزود اول معلم جدید مدرسه هم به این موضوع
اشاره کرد و از تعجب خودش درباره پسر بودن کوبایاشی حرف زد. ظاهراً "کیشی
سیجی" کارگردان انیمه، از دام "ناگیسای" Ansatsu
Kyoushitsu ، اینبار ما رو در دام کوبایاشی، پسر دیگه ای انداخته و حالا
باید هر هفته ، با وجود ظاهر دخترونه این کاراکتر و حتی دوبلوری که زن هست،
به خودمون بقبولونیم که این کوبایاشی یک پسره! Ugh ... !
روی هم رفته حس مرموز بدی در انیمه نبود و می تونم علاقمندان ژانر معمایی و
جنایی رو در کنار این اثر و در حال دنبال کردن این انیمه ببینم. موسیقی
بدک نبود و بعضی شات ها ، خصوصاً در مورد معلمی که جنایت در موردش شکل
گرفته بود، خوب به نظر میرسیدند. OP , ED هر دو مناسب بودند و در نهایت
میشه گفت که از فضای کاری نسبتاً .. فقط نسبتاً راضی بودم. احتمالاً قانون
سه اپیزودی رو در موردش اجرا می کنم و بعد از دیدن سه اپیزود درباره دراپ
کردن یا نکردن اون تصمیم می گیرم.
Baby Steps 2nd Season - Ep 13
خب کمی از فضای مسابقات کاناگاوا دور شدیم و در عوض به فضای تمرینی
پرداختیم. مسابقات مختلفی بین چندین بازیکن از چندین باشگاه به صورت تمرینی
برگزار شد ولی تمرکز آنچنان خاصی رو شرکت کننده های مهمان نداشتیم. نه روی
آرایا ، نه میاگاوا .. شاید یه مقدار ایواسا کون ... و بیشتر یک حالت گذرا
رو در طول اپیزود سپری کردیم. آکی رو باز دیدیم که نکته خوبیه و من که از
کارکترش خوشم میاد .. دوبلور خیلی خوبی داره و در کنار ناتسو زوج خوبی رو
برای رقابت تشکیل دادند. همچنان دستپاچگی و شلخته بودنش رو داره و در این
بین بحث علاقه به تنیس و لذت بردن از تنیس دوباره مطرح شد.
اینکه ماروئو از دنیای تنیس لذت میبره، به نکته خیلی جالبی واسه آکی تبدیل
شده بود و دوست داشت به اکتشاف احساسات خودش در مورد تنیس بپردازه و خب با
توجه به حرف هایی که زد و اینکه تا بحال بجز تنیس ورزش و بازی دیگه ای
نکرده، حرکتی کاملاً طبیعیه. امیدوارم روی این سناریو مانور بیشتری داده
بشه و آکی بتونه به احساس خودش پی ببره. من فکر می کنم در نهایت متوجه
احساس خوب خودش به تنیس میشه و اون رو مدیون ماروئو خواهد بود.
ماروئو قراره تو مسابقه دوم کانتو به بازیکنی به نام ایده بخوره که چهره ش
رو هم دیدیم و به نظر میرسه کارکتر جدید و خوبی باشه. باید ببینیم فضای
مسابقات کانتو چقدر با کاناگاوا فرق داره و چه اتفاقاتی در اونجا می افته.
پیشنمایش اپیزود بعد کمی متفاوت بود .. خصوصاً اسم اپیزود "مهتاب و صدای
امواج" به نظر عاشقانه میرسه .. شاید خبریه .. اونم لب دریا .. همم .. خیلی
کنجکاوم.
صحنههایی از اپیزود :
- گیر کردن موهای آکی تو تور بامزه بود :
- کی فکرشو می کرد ایواسا از پس توضیح دادن مسئله نحوه کنترل توپ برنیاد .. هه هه :
- دیدار ماروئو و آکی تو این فضای جالب انگیز :
- ایده، حریف دوم ماروئو در کانتو :
Baby Steps 2nd Season - Ep 12
Ugh .. دقیقاً وقتی که داشتم به برد ماروئو امیدوار میشدم ... >.<
عجب اپیزود خوب و باحالی بود .. BS دوباره ثابت کرد از اینکه کارکتر اول رو
به باخت بکشونه ترسی نداره و بهرحال با توجه به صعود ماروئو به مسابقات
کانتو احتمال باختش دور از انتظار نبود ولی بهرحال جو مسابقه جوری پیش رفت
که بیننده می تونست فاصله نزدیک ماروئو با آرایا رو هم ببینه و یک قدمی
قرار داشتن ماروئو برای همه مشخص و واضح بود. در عوض ماروئو با این باخت می
تونه با دید بهتر و کامل تری پا به مسابقات کانتو بذاره و بهتر از قبل
بازی کنه.
با اینکه تجربه نشون داده بود ماروئو استقامت و بنیه زیادی داره و می تونه
تا مدت زمان زیادی دوام بیاره و حتی یکی از مسابقات مهمش رو با این استقامت
بالا برده بود ولی انگار به پای قدرت تحمل آرایا نرسید و بازی اینقدر کش
دار شد که حتی چشمای ماروئو به حالت تار شدن وارد شده بودند و فشار خیلی
خیلی سنگینی رو اون بود. بحث منطق و غریزه ادامه پیدا کرد و کار به جایی
رسید که هیچ کدوم جوابگوی نیازهای ماروئو درون زمین نبودند. مسئله اینه که
ماروئو با دید درستی پا به زمین نذاشته بود و اگه از اول می دونست آرایا چپ
دسته، شاید می تونست زمانبندی بهتری واسه آنالیزهای خودش داشته باشه و
بهتر از اینها عمل کنه ولی همین تلف کردن وقت زیاد روی آنالیز نحوه بازی
کردن چپ دست ها باعث شد که ماروئو از آرایا عقب بیافته و در نتیجه به کمبود
انرژی برخورد کنه.
روی هم رفته، من نفسم در سینه حبس شده بود و هیجان کار رو بالا دیدم ..
رضایت کامل رو از اپیزود داشتم. امیدوارم تو مسابقات کانتو هم یه مبارزه
خیلی جالب ببینیم. ترجیحاً با نابائه یو و یا یه حریف قدرتمند دیگه. اینجور
که تو پیش نمایش دیدیم فعلاً قراره کمی تمرین داشته باشیم و اونم از نوع
تمرین گروهی .. با حضور بعضی از حریف های قدیمی ماروئو. این کار حتماً به
پیشرفت ماروئو کمک خوبی می کنه و اون می تونه قدم هایی به سمت بهتر شدن
برداره.
صحنههایی از اپیزود :
- درگیری ماروئو درون زمین با خودش :
- فریاد های آرایا :
- لحظه باخت ماروئو و افتادنش روی زمین عالی بود .. میشد خستگی وحشتناکش رو حس کرد :
- آرایا خوش و بش خوبی با ماروئو داشت :
Diamond no Ace S2 - Ep 13
تفرقه، شکاف بین بازیکنان تیم .. واقعاً هم اسم اپیزود
به فضا می خورد و میشد فضای سنگین رو بین بازیکنان سیدو حس کرد. اونم
بازیکنانی که .. تیمی که همیشه همبستگی بالایی با هم داشتند و نشون دادن که
همه جوره هوای همدیگه رو دارند. شاید ریشه مسئله و اختلاف اصلی از میوکی
نشات گرفته باشه و اون نباید به عنوان کاپیتان چنین صحبت هایی رو می کرد ..
کمی دور از شخصیت اون بود ولی این نشون میده که میوکی هم یک انسانه و حتی
اگه کاپیتان تیم باشه، می تونه حرکاتی رو انجام بده که دور از انتظاره و از
نظر خیلی ها اشتباهه. بهرحال اون تازه کاپیتان شده و شاید هنوز تفکر اصلی
یک کاپیتان رو در ذهن نداره و باید به این موضوعات عادت کنه. اما چیزی که
هست اینه که ، میوکی هم طرز فکر خاص خودش رو داشت و جنبه دید اون هم به نفع
بازیکنانی بود به ظاهر تصور میشه می خوان از تیم جدا بشن.
بهرحال آنالیزهای واتانابه بسیار دقیق و عالی بودن و نشون داد که می تونه
در پشت پرده و قسمت فنی تیم بسیار بدردبخور و مفید باشه. حدس میزنم در
نهایت همین اتفاق می افته و واتانابه بهمراه دو دوست خودش به چنین کاری
مشغول بشن و کار آنالیز تیم های دیگه رو به عهده بگیرن. کاری که به نظر
میرسه خود مربی و باقی عوامل هم انجام میدن. نکته جالب این بود که واتانابه
علاوه بر آنالیز ایناشیرو، به تیم اومیمیا و اوگوموری هم پرداخته بود و
اونا رو هم زیر ذره بین خودش قرار داده بود.
پس روی هم رفته باید ببینیم جریان تفرقه بین بازیکنای سیدو به کجا میرسه و
این جوش آوردن زونو رو کی برطرف می کنه! هرجور که شده با هم کنار میان و
اونوقت هست که رابطه بین بازیکن ها بهتر از قبل میشه .. مستحکم میشه و
دوباره آماده مسابقه دادن میشن. از طرف دیگه، دیدیم که اوگوموری وضع روحی
خیلی خیلی خوبی داره و در مقایسه با سیدو شدیداً جو بهتری در اون باشگاه
برقراره. اگه با این اوضاع پا به زمین مسابقه بذاریم، مسلماً شانس اوگوموری
برای شکست دادن سیدو بیشتر از همیشه خواهد بود.
اما باحال ترین صحنه اپیزود، صحنه آخر و لحظه ورود ساوامورا، فورویا و
هارویچی به دستشویی و روبرو شدن با اومیمیا بود. صحنه با حالتی کاملاً کمدی
شروع شد و بعد به طرز خیلی جذابی به صحنه ای مهیج و پر از تنش تبدیل شد ..
واقعاً بهترین حالت واسه رودرویی این چند کارکتر با هم بود و میشد حس
رقابت و مبارزه بسیار باحالی رو بین اونا دید. امیدوارم رودرویی درون
زمینشون هم به جذابی این صحنه باشه و بتونیم لحظات خوب زیادی رو ببینیم.
صحنههایی از اپیزود :
- دعوای زونو با میوکی :
- لحظه آخر و روبرو شدن اومیمیا با بچه های سیدو :
