Kamisama Hajimemashita S2 - Ep 01
Kamisama Hajimemashita S2 - Ep 01
یک فصل دیگه از سر و کله زدن های نانامی و توموئه با هم شروع شد. شروع خیلی خوب و بامزه ای بود و فکر می کنم تونستیم بعضی نکته های مثبت انیمه از فصل اول رو به خاطر بیاریم؛ نکاتی مثل احساسات درونی دوست داشتنی نانامی و نگاه های خاص توموئه و نانامی به همدیگه و یا بگومگوهای خنده دارشون .. چیزهایی که رابطه زیبای بین این دو کارکتر رو می سازه و به نظر میرسه این فصل انیمه بتونه زیباتر از فصل اول، تقابل این دو کارکتر رو به ما نشون بده. اینکه آیا پیشرفت رابطه ای بینشون خواهیم دید یا نه، سوالیه که پرسیدنش خیلی زوده ولی حسی به من میگه که انیمه درجا نخواهد زد و اتفاقات خیلی خیلی خوبی رو در طول فصل دوم می بینیم.
بچه میمون خیــــــلی بامزه ای بود .. ولی دوست نداشتم بیشتر تو جریان اپیزود دخالت داشته باشه و دوست داشتم بیشتر به رابطه توموئه و نانامی پرداخته بشه که همینطور هم شد. اما جدا از بحث صحنه های این دو نفر، در نهایت فکر می کنم دیالوگ کلیدی این اپیزد کاملاً مشخص بود : "قبول شدی، به ایزومو میری" ، فکر می کنم این دیالوگ مسیر حرکت انیمه رو تا حدودی مشخص کرد و رفتن نانامی به گردهمایی خدایان مختلف می تونه خیلی جالب باشه. باید ببینیم قراره چطور به ایزومو بریم و خدایانی که اونجا ملاقات می کنیم چه چهره ها و چه خصوصیات اخلاقی منحصر به فردی خواهند داشت .. نسبت به این نکته خیلی کنجکاوم.
کوتاه :ظاهراً این فصل انیمه رو باید با FUNimation و هاردساب تحمل کنیم ... !
+ OP یه جورایی هم حس فصل اول رو زنده می کنه و هم حس تازگی داره .. که نکته مثبتیه.
>>>>>>>>>>>>>
+ OP یه جورایی هم حس فصل اول رو زنده می کنه و هم حس تازگی داره .. که نکته مثبتیه.
>>>>>>>>>>>>>
یک فصل دیگه از سر و کله زدن های نانامی و توموئه با هم شروع شد. شروع خیلی خوب و بامزه ای بود و فکر می کنم تونستیم بعضی نکته های مثبت انیمه از فصل اول رو به خاطر بیاریم؛ نکاتی مثل احساسات درونی دوست داشتنی نانامی و نگاه های خاص توموئه و نانامی به همدیگه و یا بگومگوهای خنده دارشون .. چیزهایی که رابطه زیبای بین این دو کارکتر رو می سازه و به نظر میرسه این فصل انیمه بتونه زیباتر از فصل اول، تقابل این دو کارکتر رو به ما نشون بده. اینکه آیا پیشرفت رابطه ای بینشون خواهیم دید یا نه، سوالیه که پرسیدنش خیلی زوده ولی حسی به من میگه که انیمه درجا نخواهد زد و اتفاقات خیلی خیلی خوبی رو در طول فصل دوم می بینیم.
بچه میمون خیــــــلی بامزه ای بود .. ولی دوست نداشتم بیشتر تو جریان اپیزود دخالت داشته باشه و دوست داشتم بیشتر به رابطه توموئه و نانامی پرداخته بشه که همینطور هم شد. اما جدا از بحث صحنه های این دو نفر، در نهایت فکر می کنم دیالوگ کلیدی این اپیزد کاملاً مشخص بود : "قبول شدی، به ایزومو میری" ، فکر می کنم این دیالوگ مسیر حرکت انیمه رو تا حدودی مشخص کرد و رفتن نانامی به گردهمایی خدایان مختلف می تونه خیلی جالب باشه. باید ببینیم قراره چطور به ایزومو بریم و خدایانی که اونجا ملاقات می کنیم چه چهره ها و چه خصوصیات اخلاقی منحصر به فردی خواهند داشت .. نسبت به این نکته خیلی کنجکاوم.
+ ED آرامشبخشی بود ... پایان بخش خوبی واسه فضای انیمه ست.
<<<<<<<<<<<<<
<<<<<<<<<<<<<
صحنه هایی از اپیزود :
- این لحظه منو به یاد گینکو انداخت.
صحنه خرد شدن تخم خیلی جالب بود .. چهره هاشون دیدنی بود :
+
- این لحظه منو به یاد گینکو انداخت.
صحنه خرد شدن تخم خیلی جالب بود .. چهره هاشون دیدنی بود :
+
Another day in Neo Venezia
Another day in Neo Venezia
نئو ونیزیا هنوز هم پر از زیباییه .. می درخشه .. باز هم صبح شده و آریا تایچو تازه از خواب بلنده شده و خمیازه می کشه .. آلیس به فکر تصمیم امروزشه و می خواد دوباره با سایه خودش مسابقه بده .. شاید الان وقت ملاقات دوباره آکاری با کیت سیت و لمس کردن آغوش گرم این گربه با وقار باشه .. یا شاید هم وقت تکیه کلام های آیکا چان، اخم های اون و یا شاید هم .. آلیسیایی که با مهربونی تمام لبخند بزنه و باز هم ندای زیبای یویی ماکینوی دلربا در کوچه پس کوچه های نئو ونیزیا شنیده بشه .. یا شاید هم ندای لرزه برانداز و احساس برانگیز آتنا سانه که به گوش می رسه ... محافظ نئو ونیزیا همچنان شنل به دوش قدم زنان پاهای خودشو محکم بر روی زمین می کوبه و به پیش میره .. سُرسره های پرشی نئو ونیزیا باز هم شلوغ و پر از داد و بیدادهای کودکانه ست .. گندولاها کنار خیابونای شهر کناره گرفتن و اثری از اوندینه های اونا به چشم نمی خوره ... یعنی کجا ممکنه رفتن باشن ... خیلی دلم می خواد بدونم ..
Diamond no Ace - Episode 62 & 63
Diamond no Ace - Episode 62 & 63
وای .. هنوز دارم دنبال صفتی واسه توصیف این دو اپیزود می گردم ...
صحنههایی از دو اپیزود :
- کاواکامی غرق در استرس و ترس :
+ بهت زده شدنش تو این صحنه عالی بود :
- تو این بین یه صحنه کمدی ناب هم داشتیم :
- اتحاد سیدویی ها ... حلقه ای که دوباره شکل نخواهد گرفت :
- حتی پرش های زیبای هارویچی هم نتیجه ای بهمراه نداشت :
+
- برد تیم ایناشیرو .. این صحنه خیلی خاص بود .. واقعاً حس باخت رو عجیب به بیننده منتقل می کرد :
- این اشک ها رو ببینید :
- و شاید یکی از احساساتی ترین صحنه های انیمه :
وای .. هنوز دارم دنبال صفتی واسه توصیف این دو اپیزود می گردم ...
میخکوب کننده، فوق العاده، نفس گیر و ... شما فقط برای خودتون لیست کنید ..
همه چیز داشتیم .. این یک فینال بود .. یک فینال واقعی .. اونو با چشمای
خودتون دیدید .. هیجان یک کار بالای شونن بار دیگه ثابت می کنه که چرا جذبه
این ژانر کاری در بالاترین سطح قرار داره .. اینکه ایس تیم محبوب، تانبا
اینگونه در هم می شکنه، اینکه ساوامورا، کارکتر اول یک انیمه شونن این چنین
بهم میریزه و اینکه بله .. تیمی که انتظارش میره اول بشه، به این شکل
بازنده میشه؛ صدایی که انتهای هر اپیزود می شنیدیم و تموم کننده اپیزود بود
"بیاین قهرمان مسابقات کشوری بشیم" دیگه شنیده نشد .. آخر اپیزود رو سکوت
فرا گرفته بود ... انگار قرار نیست که حتی به مسابقات کشوری برسیم .. چه
برسه به اینکه قهرمان مسابقات کشوری بشیم! وای .. اصلاً .. انتظار .. برد
.. تیم .. ایناشیرو .. رو .. نداشتم ... !
و من چه فکرهایی می کردم و چه حدس هایی میزدم .. خوش بینانه ترین حالت من برای ایناشیرو این بود که بازی به تساوی کشیده بشه و تو دور اضافه ببازن ولی انیمه فراتر از انتظارات من حرکت کرد و یک باخت سنگین رو به تیم سیدو وارد کرد .. مهم نیست بعد از این باخت چقدر جمله روحیه آور به همدیگه بگیم، مهم اینه که سیدو نیمی از برترین بازیکنان خودشو از دست میده .. بازیکنان سال سومی که حالا دیگه بین ما نخواهند بود .. درسته که ساوامورا، فورویا فرصت دارند و می تونن هنوز دو سال دیگه تلاش کنن ولی دیدن اینکه این تیم، تیمی که اینهمه وقت باهاشون انس گرفتیم، اینجور از هم می پاشه، زجر آور بود .. کافیه صحنه اشک ریختن ساوامورا و یوکی در اتوبوس رو مرور کنید تا دردناک بودن این اتفاق رو برای تک تک اونا حس کنید .. اینکه حتی شام و صبحونه هم از گلوی اونا پایین نمی رفت، طبیعیه .. آخه چطور ممکنه ساعاتی بعد از اینکه هیجان انگیز ترین فرصت زندگی خودشونُ از دست دادن، بتونن غذایی بخورن؟!
چهره های بهت زده همه جا به چشم می خورد .. ساوامورا با چشمای گشاد شده، نارومیا با اشک هایی که حالا از سر و روش جاری بود .. همیشه دوست داشتم غرور نارومیا شکسته بشه و از اون حالت مغرورانه فاصله بگیره و فکر می کردم با شکست ایناشیرو می تونم لذتی از شکسته شدن غرور نارومیا ببرم ولی اینجور خرد شدن غرورش هم لذتی خاص داشت؛ اینکه بازیکنی به این خودخواهی و مغروری اینطور به یاد اشتباه سال گذشته ش افتاده بود و حالا از فرصت دوباره ش هیجان زده شده بود. واقعاً امیدوارم .. همونطور که یوکی گفت، هارادا و بقیه بتونن تو مسابقات کشوری موفق ظاهر بشن .. ولی خب ... ما اونجا نیستیم که باهاشون همراه باشیم و قراره با تیم شکست خورده همسفر بشیم .. ریکاوری تیم سیدو با دو روز مرخصی به جایی نمیرسه .. باید خیلی خیلی بیشتر از اینها زمان سپری بشه و خیلی خیلی بیشتر از این با بچه های تیم کار کرد و احساساتشونُ برای رسیدن به مسابقات سال بعد تحریک کرد. مربی کاتائوکا راه سختی رو در پیش رو داره.
نکته های ریز دوست داشتنی و تلخ این مسابقه اینقدر زیاد بودن که نمی دونم به کدوم اشاره کنم .. نبرد ایس ها، پیچرها، بَترها، سیدو و ایناشیرو بلاخره به پایان رسید و برنده مسابقات مشخص شد؛ ایناشیرو تو آخرین لحظه ممکن، در حالی که سیدو فقط به یک اوت نیاز داشت، تونست برنده مسابقه باشه ... واقعاً یک اوت تا کشوری فاصله داشتن چیزیه که درد این شکست رو بیشتر از حالت عادی می کنه .. اگه سیدو در دورهای قبل و با اختلاف دو سه امتیاز باخته بود، اصلاً اینقدر وحشتناک به نظر نمیرسید ولی اینکه فقط یک اوت .. فقط یک اوت (و در یکجا فقط یک استرایک) کافی بود تا تیم به مسابقات کشوری برسه ... !
کاواکامی همونطور که انتظارش می رفت، نمی تونست در مقابل ماسا سان کاری از پیش ببره .. ابهت لازم رو برای این موقعیت نداشت .. اونم تحت فشار سنگین قرار گرفت و کاپیتان تیم حریف بود که برتری رو به دست آورد. و لحظه جالب تر لحظه ای بود که نارومیا چوبی به اون زیبایی زد و برتری مسابقه و بهترین بازیکنی مسابقه رو به خودش اختصاص داد. دیگه بعد از اون حرکت آخر، شکی درش نیست بهترین بازیکن مسابقه فینال نارومیا می بوده و با ضربه چوب آخرش خودش مهر تثبیتی روی این موضوع زد.
اما حالا ... واقعاً آینده سیدو به چه سمتی حرکت می کنه .. حالا چندین اپیزود باقی مونده انیمه که احتمالاً تا 75 تا باشه، قراره به این مسئله بپردازه .. باید ببینیم چقدر به ریکاوری و جزییات بهبود پیدا کردن تیم سیدو از این شکست پرداخته میشه و چقدر می تونیم با سال سومیایی که دارن از تیم جدا میشن، همراه بشیم .. لحظات ناراحت کننده زیادی در پیش رو هست .. پس خودتون آماده کنید.
و من چه فکرهایی می کردم و چه حدس هایی میزدم .. خوش بینانه ترین حالت من برای ایناشیرو این بود که بازی به تساوی کشیده بشه و تو دور اضافه ببازن ولی انیمه فراتر از انتظارات من حرکت کرد و یک باخت سنگین رو به تیم سیدو وارد کرد .. مهم نیست بعد از این باخت چقدر جمله روحیه آور به همدیگه بگیم، مهم اینه که سیدو نیمی از برترین بازیکنان خودشو از دست میده .. بازیکنان سال سومی که حالا دیگه بین ما نخواهند بود .. درسته که ساوامورا، فورویا فرصت دارند و می تونن هنوز دو سال دیگه تلاش کنن ولی دیدن اینکه این تیم، تیمی که اینهمه وقت باهاشون انس گرفتیم، اینجور از هم می پاشه، زجر آور بود .. کافیه صحنه اشک ریختن ساوامورا و یوکی در اتوبوس رو مرور کنید تا دردناک بودن این اتفاق رو برای تک تک اونا حس کنید .. اینکه حتی شام و صبحونه هم از گلوی اونا پایین نمی رفت، طبیعیه .. آخه چطور ممکنه ساعاتی بعد از اینکه هیجان انگیز ترین فرصت زندگی خودشونُ از دست دادن، بتونن غذایی بخورن؟!
چهره های بهت زده همه جا به چشم می خورد .. ساوامورا با چشمای گشاد شده، نارومیا با اشک هایی که حالا از سر و روش جاری بود .. همیشه دوست داشتم غرور نارومیا شکسته بشه و از اون حالت مغرورانه فاصله بگیره و فکر می کردم با شکست ایناشیرو می تونم لذتی از شکسته شدن غرور نارومیا ببرم ولی اینجور خرد شدن غرورش هم لذتی خاص داشت؛ اینکه بازیکنی به این خودخواهی و مغروری اینطور به یاد اشتباه سال گذشته ش افتاده بود و حالا از فرصت دوباره ش هیجان زده شده بود. واقعاً امیدوارم .. همونطور که یوکی گفت، هارادا و بقیه بتونن تو مسابقات کشوری موفق ظاهر بشن .. ولی خب ... ما اونجا نیستیم که باهاشون همراه باشیم و قراره با تیم شکست خورده همسفر بشیم .. ریکاوری تیم سیدو با دو روز مرخصی به جایی نمیرسه .. باید خیلی خیلی بیشتر از اینها زمان سپری بشه و خیلی خیلی بیشتر از این با بچه های تیم کار کرد و احساساتشونُ برای رسیدن به مسابقات سال بعد تحریک کرد. مربی کاتائوکا راه سختی رو در پیش رو داره.
نکته های ریز دوست داشتنی و تلخ این مسابقه اینقدر زیاد بودن که نمی دونم به کدوم اشاره کنم .. نبرد ایس ها، پیچرها، بَترها، سیدو و ایناشیرو بلاخره به پایان رسید و برنده مسابقات مشخص شد؛ ایناشیرو تو آخرین لحظه ممکن، در حالی که سیدو فقط به یک اوت نیاز داشت، تونست برنده مسابقه باشه ... واقعاً یک اوت تا کشوری فاصله داشتن چیزیه که درد این شکست رو بیشتر از حالت عادی می کنه .. اگه سیدو در دورهای قبل و با اختلاف دو سه امتیاز باخته بود، اصلاً اینقدر وحشتناک به نظر نمیرسید ولی اینکه فقط یک اوت .. فقط یک اوت (و در یکجا فقط یک استرایک) کافی بود تا تیم به مسابقات کشوری برسه ... !
کاواکامی همونطور که انتظارش می رفت، نمی تونست در مقابل ماسا سان کاری از پیش ببره .. ابهت لازم رو برای این موقعیت نداشت .. اونم تحت فشار سنگین قرار گرفت و کاپیتان تیم حریف بود که برتری رو به دست آورد. و لحظه جالب تر لحظه ای بود که نارومیا چوبی به اون زیبایی زد و برتری مسابقه و بهترین بازیکنی مسابقه رو به خودش اختصاص داد. دیگه بعد از اون حرکت آخر، شکی درش نیست بهترین بازیکن مسابقه فینال نارومیا می بوده و با ضربه چوب آخرش خودش مهر تثبیتی روی این موضوع زد.
اما حالا ... واقعاً آینده سیدو به چه سمتی حرکت می کنه .. حالا چندین اپیزود باقی مونده انیمه که احتمالاً تا 75 تا باشه، قراره به این مسئله بپردازه .. باید ببینیم چقدر به ریکاوری و جزییات بهبود پیدا کردن تیم سیدو از این شکست پرداخته میشه و چقدر می تونیم با سال سومیایی که دارن از تیم جدا میشن، همراه بشیم .. لحظات ناراحت کننده زیادی در پیش رو هست .. پس خودتون آماده کنید.
صحنههایی از دو اپیزود :
- کاواکامی غرق در استرس و ترس :
+ بهت زده شدنش تو این صحنه عالی بود :
- تو این بین یه صحنه کمدی ناب هم داشتیم :
- اتحاد سیدویی ها ... حلقه ای که دوباره شکل نخواهد گرفت :
- حتی پرش های زیبای هارویچی هم نتیجه ای بهمراه نداشت :
+
- برد تیم ایناشیرو .. این صحنه خیلی خاص بود .. واقعاً حس باخت رو عجیب به بیننده منتقل می کرد :
- این اشک ها رو ببینید :
- و شاید یکی از احساساتی ترین صحنه های انیمه :
Get on Up // The James Brown Story
Get on Up // The James Brown Story
+
کارکترش رو دوست دارم، رقص خاصش، حرکات تند و جالب پاهاش، اون ویدیوی معروف
و معرفی ش توسط اد سالیوان و رفتن روی صحنه و JB وار پیش رفتن تا آخر
اجرا، اجرای فوق العاده It's a Man's World با لوچیانو پاواروتی بزرگ و ...
با اینکه اکثر آهنگ های این خواننده آنچنان با سلیقه ـم هم خونی نداره
ولی بعضی ترک های مطرحش رو دوست دارم و در مورد بقیه هم، می تونم حس خوب
موسیقی ش رو درک کنم، می تونم ذوقی که تو چشمای افراد پیش روشه رو بفهمم ..
ریتم حرکاتش بیننده رو به وجد میاره و این چیزیه که انکار نشدنیه.
بهرحال، وقتی شنیدم فیلمی بر اساس زندگی ش داره ساخته میشه و پخش میشه،
خوشحال شدم. چون بهونه دیگه ای واسه دیدن صحنه های خاص جیمز براون پیدا
کردم و بعد از دیدن فیلم، حالا میگم که هر چقدر دوست داشتم صحنه های
دلخواهم درون فیلم وجود داشت؛ رقص ها، کنسرت ها ، حاشیه ها (حداقل حاشیه
های رفاقتی اونو خوب دنبال کردیم.)
اما اگه بخوام در مورد فیلم صحبت کنم، اول از همه باید از بازی زیبای چادویک بوسمن تعریف کنم که خیلی کارش رو دوست داشتم .. عالی در قالب جیمز فرو رفته بود و میشد حس یک فیلم بیوگرافی خوب رو با حضور این بازیگر تجربه کرد. ضمن اینکه همراهش، نلسون الیس هم مکمل خیلی خوبی واسه چدویک بود و صحنه های بینشون بهتر از این نمیشد. ناگفته پیداست که بخش موسیقی، کنسرت های جیمز، خوش و بش ها و دعواهای اون با اعضای گروهش و هر چیز دیگه ای که در مورد موسیقی بود باید شکل خوبی در فیلم پیدا می کرد و فکر می کنم همینطور شده بود و علاوه بر حاشیه های گروه، صحنه های اجرای جیمز واقعاً خوب از آب در اومده و اونا رو دوست داشتم.
اما خارج از بحث موسیقی، جلوه درام خوبی به فیلم داده شده بود. پرش های زمانی، ترکیب برهه های زمانی مختلف زندگی جیمز یکی از بهترین نکات این فیلم بود .. اینکه جیمز مغرور رو به چشم می دیدیم و اینکه چطور با اطرافیانش برخورد می کرد و بعد با حالتی هنری و زیبا ناگهان وارد دوره زمانی کودکی اون میشدیم و صحنه ای رو میدیدیم که پدرش اونو به باد کتک گرفته و معصومیت کودکانه ای که در چهره ش نهفته بود. و البته لحظه مورد علاقه من از فیلم جایی بود که جیمز و بقیه به صورت ناگهانی 10 دقیقه استراحت و دور شدن اون باند در حال اجرا رو فرصتی طلایی شمردن و شروع به اجرای آهنگ خودشون کردن ...
روی هم رفته، نمی دونم فیلم چقدر به حقایق زندگی جیمز وفادار بوده ولی بهرحال نظر نهاییم اینه که یه اثر کاملاً سرگرم کننده بود و ارزش دیدن رو داشت. از لحظات موسیقی فیلمش واقعاً لذت بردم.
اما اگه بخوام در مورد فیلم صحبت کنم، اول از همه باید از بازی زیبای چادویک بوسمن تعریف کنم که خیلی کارش رو دوست داشتم .. عالی در قالب جیمز فرو رفته بود و میشد حس یک فیلم بیوگرافی خوب رو با حضور این بازیگر تجربه کرد. ضمن اینکه همراهش، نلسون الیس هم مکمل خیلی خوبی واسه چدویک بود و صحنه های بینشون بهتر از این نمیشد. ناگفته پیداست که بخش موسیقی، کنسرت های جیمز، خوش و بش ها و دعواهای اون با اعضای گروهش و هر چیز دیگه ای که در مورد موسیقی بود باید شکل خوبی در فیلم پیدا می کرد و فکر می کنم همینطور شده بود و علاوه بر حاشیه های گروه، صحنه های اجرای جیمز واقعاً خوب از آب در اومده و اونا رو دوست داشتم.
اما خارج از بحث موسیقی، جلوه درام خوبی به فیلم داده شده بود. پرش های زمانی، ترکیب برهه های زمانی مختلف زندگی جیمز یکی از بهترین نکات این فیلم بود .. اینکه جیمز مغرور رو به چشم می دیدیم و اینکه چطور با اطرافیانش برخورد می کرد و بعد با حالتی هنری و زیبا ناگهان وارد دوره زمانی کودکی اون میشدیم و صحنه ای رو میدیدیم که پدرش اونو به باد کتک گرفته و معصومیت کودکانه ای که در چهره ش نهفته بود. و البته لحظه مورد علاقه من از فیلم جایی بود که جیمز و بقیه به صورت ناگهانی 10 دقیقه استراحت و دور شدن اون باند در حال اجرا رو فرصتی طلایی شمردن و شروع به اجرای آهنگ خودشون کردن ...
روی هم رفته، نمی دونم فیلم چقدر به حقایق زندگی جیمز وفادار بوده ولی بهرحال نظر نهاییم اینه که یه اثر کاملاً سرگرم کننده بود و ارزش دیدن رو داشت. از لحظات موسیقی فیلمش واقعاً لذت بردم.
+
Diamond no Ace - Episode 61
Diamond no Ace - Episode 61
صحنههایی از اپیزود :
- ساوامورا تو این اپیزود میمیک های خیلی جذابی داشت :
- چهره مصمم کارلوس :
- صحنه برخورد توپ ساوامورا به شیراکاوا و اتفاقات بعد از اون :
+
++
به این میگن یه سوپر اپیزود نفس گیر!
واقعاً نیمه دوم دور نهم داره اوج هیجان یک بازی فینال رو به تصویر می کشه و لحظه به لحظه جذاب تر میشه و حالا با هم نکته جالبی از مسابقه رو دیدیم! بهم ریختن ساوامورا .. به عنوان یک کار شونن هرگز فکر نمی کردم شخصیت اول انیمه در حساس ترین لحظه ممکن از هم بپاشه و اینچنین خونسردی و کنترل خودشو از دست بده. روند پیشروی اپیزود و لحظه به لحظه اُفت کردن ساوامورا واقعاً قابل توجه بود و پرداخت زیبایی داشت و فکر می کنم نقش کارلوس در این اپیزود رنگ و روی خوبی داشت .. ابهت خاصی رو پیدا کرد و خصوصاً با ضربه ای که شیراکاوا خورد و حالا کارلوس جای اونو در میدان مسابقه گرفته، خطر امتیاز گیری ایناشیرو چندین برابر میشه.
البته باید درباره صحنه اصابت توپ به کلاه شیراکاو بیشتر صحبت کنیم .. چون واقعاً لحظه هیجانی و پر از دلهره ای بود و من یکی که واقعاً دهانم باز مونده بود .. فکر می کردم الانه که بلایی سر کارکترش بیاد ولی وقتی اون لحظه فریادش رو دیدم، به خودم اومدم و کارشو تحسین کردم. صدمه دیدن و خم شدن به سمت پلیت برای گرفتن امتیاز .. استراتژی ای که کارلوس شروع کرد و شیراکاوا به تکامل رسوندش؛ این استراتژی جواب داد و حالا ایناشیرو علاوه بر اینکه یک نفر رو به بیس رسوند، تونست ساوامورا رو هم از زمین بیرون کنه.
اما آیا واقعاً کاواکامی از عهده تموم کردن بازی برمیاد؟ به نظر من ابهت لازمُ برای پایان بخشیدن به مسابقه نداره و خصوصاً در مقابل ماسا سان ممکنه کم بیاره. پس یه جورایی فکر می کنم رفتن مون به دور اضافه ممکنه و بعید نیست که به دورهای اضافه وارد بشیم. بهرحال باید منتظر اپیزود بعد بمونیم و ببینیم چی میشه.
واقعاً نیمه دوم دور نهم داره اوج هیجان یک بازی فینال رو به تصویر می کشه و لحظه به لحظه جذاب تر میشه و حالا با هم نکته جالبی از مسابقه رو دیدیم! بهم ریختن ساوامورا .. به عنوان یک کار شونن هرگز فکر نمی کردم شخصیت اول انیمه در حساس ترین لحظه ممکن از هم بپاشه و اینچنین خونسردی و کنترل خودشو از دست بده. روند پیشروی اپیزود و لحظه به لحظه اُفت کردن ساوامورا واقعاً قابل توجه بود و پرداخت زیبایی داشت و فکر می کنم نقش کارلوس در این اپیزود رنگ و روی خوبی داشت .. ابهت خاصی رو پیدا کرد و خصوصاً با ضربه ای که شیراکاوا خورد و حالا کارلوس جای اونو در میدان مسابقه گرفته، خطر امتیاز گیری ایناشیرو چندین برابر میشه.
البته باید درباره صحنه اصابت توپ به کلاه شیراکاو بیشتر صحبت کنیم .. چون واقعاً لحظه هیجانی و پر از دلهره ای بود و من یکی که واقعاً دهانم باز مونده بود .. فکر می کردم الانه که بلایی سر کارکترش بیاد ولی وقتی اون لحظه فریادش رو دیدم، به خودم اومدم و کارشو تحسین کردم. صدمه دیدن و خم شدن به سمت پلیت برای گرفتن امتیاز .. استراتژی ای که کارلوس شروع کرد و شیراکاوا به تکامل رسوندش؛ این استراتژی جواب داد و حالا ایناشیرو علاوه بر اینکه یک نفر رو به بیس رسوند، تونست ساوامورا رو هم از زمین بیرون کنه.
اما آیا واقعاً کاواکامی از عهده تموم کردن بازی برمیاد؟ به نظر من ابهت لازمُ برای پایان بخشیدن به مسابقه نداره و خصوصاً در مقابل ماسا سان ممکنه کم بیاره. پس یه جورایی فکر می کنم رفتن مون به دور اضافه ممکنه و بعید نیست که به دورهای اضافه وارد بشیم. بهرحال باید منتظر اپیزود بعد بمونیم و ببینیم چی میشه.
صحنههایی از اپیزود :
- ساوامورا تو این اپیزود میمیک های خیلی جذابی داشت :
- چهره مصمم کارلوس :
- صحنه برخورد توپ ساوامورا به شیراکاوا و اتفاقات بعد از اون :
+
++
Comdey Bang Bang // Strange But A Good Kind of Strange
Comdey Bang Bang // Strange But A Good Kind of Strange
واقعاً خوبه .. یکی از بهترین چیزهایی که
اخیراً کشف کردم .. خوشبختانه دست به کشف سریال من مثل همیشه خوبه و بارها
و بارها شده ناخودآگاه به سریال هایی برسم که شدیداً منو ارضا می کنند و
از دیدنشون رضایت کامل رو پیدا می کنم. نمونه بارزش شاهکاری کمدی به نام
Impractical Jokers هست که هنوز هر شب بدون دیدن یک اپیزود از اون خوابم
نمیبره. با تمام کارکترهاش انس پیدا کردم و وقت زیادی رو به خندیدن با هر
اپیزود اون می گذرونم. خوشبختانه شروع فصل چهارم هم نزدیکه و بعد از کریسمس
مشتاق دیدن اپیزود های جدید سریال هستم.
اما
Comdey Bang Bang سریالی هست که این روزها درگیرش هستم. یا بهتره بگم Talk
Show ـی هست که منو درگیر خودش کرده و فضایی کاملاً متفاوت با باقی برنامه
های گفتگوی این شکلی داره و شدیداً اعتیاد آوره. یه فضای کاملاً عجیب با
مصاحبه های عجیب تر و مهمانان خنده دار و لحظات کاملاً سرگرم کننده! از
لحظات و بیت های کمدی کوچولویی مثل اشتباه نوشته شدن اسم اسکات در هر
اپیزود گرفته تا رجی و آهنگ های مختلف و عجیبی که پلی می کنه .. همه رو
دوست دارم و فکر می کنم در آینده به راحتی یکی از Talk Show های مورد علاقه
من باقی می مونه .. فقط امیدوارم افت نکنه و البته، تا مدتها ادامه پیدا
کنه.
مگه میشه درباره ش نوشت و هوس دیدنشو نکرد؟! حالا دیگه باید برم و ببینمش!
