Love Live! Sunshine - Ep 04
چهار اپیزود طول کشید ولی .. بالاخره به بهترین زوج انیمه رسیدیم!
هانامارو و روبی چـــــان!
اجرا با موفقیت انجام شد و گروه آیدولی مدرسه تاییدیه لازم رو گرفت تا
بتونه فعالیت کنه. همین بهونه خوبی شد که چیکا دوباره به هانامارو و روبی
گیر بده. و همین بهونه خوبی شد که ما یک اپیزود کامل صدای بی نهایت نازنین روبی چانُ بشنویم! 
وای روبی چه صدای معصومی داره. باورم نمیشه این دوبلورهای تازه کار چه خوب
دارن نقش های خودشونُ ایفا می کنن. در حدی که من در طول اپیزودهای قبلی،
هر دفعه صدای روبی چانُ میشنیدم دلم می خواست بیشتر حرف بزنه و بیشتر صداشُ
بشنوم ... و این قسمت چهارم از این لحاظ عالی بود؛ هرچی دلم خواست صدای
روبی رو شنیدم و غرق در لذت شدم. و هانامارو؟ هانامارو از اپیزود اول
کارکتر محبوب من از سری بوده ... دوسش دارم و فکر می کنم در کنار روبی چان
یه زوج طلایی رو واسه صحنه های کمدی و احساسی انیمه تشکیل میدن. باقی
دوبلورهای انیمه هم تا به اینجا حسابی گل کاشتن و ایراد خاصی از اونا در
ذهنم جا خوش نکرده.
از احساسی شدن انیمه حرف میزنم، این اپیزود چهره خوبی از رابطه دوستی
هانامارو و روبی رو بهمون نشون داد. اینکه هانامارو چه دوران کودکی
معصومانه ای رو گذرونده و چقدر تنها بود و اینکه چه احساس مسئولیت و دوست
داشتنی در مقابل روبی داره و چقدر می خواد اونُ به چیزایی که دوست داره
برسونه! همین باعث شد که به اصرار هانامارو، روبی و هانامارو به طور
امتحانی هم که شده باشگاه آیدولی رو یه امتحان کنن. و خب همه می دونیم که
این امتحانی اومدن اونا مساوی میشه با دائمی موندنشون ... که یه جورایی
بامزه ست. روبی بخاطر دایا کمی معذب بود ولی خب تشویق های هانامارو کار
خودشو کرد و روبیِ عشق آیدول ها رو به دنیای آیدول های مدرسه ای کشوند.
و همین پیوستن اونا به گروه لحظه های قشنگ و خوبی رو خلق کرد :
خلاصه قسمت به اینجا ختم شد که، هانامارو بعد از هل دادن روبی تصمیم گرفت خودش کنار بکشه ولی اینبار روبی جلو اومد و هانامارو رو به دل گروه برگردوند. و به این ترتیب گروه آیدولی آکوا به 5 نفر ارتقا یافت. حالا دیگه تعداد در اون حدی هست که میشه اونا رو یه گروه آیدولی با پتانسیل دونست. تمریناتشونم که دیدیم و لحظات جالبی رو در همین حین تمرین کردن داشتیم. از دیدن کانانی که اصلاً از دویدن خسته نمیشد و مشخص بود که بنیه جسمی بالایی داره. (چیزی که مشخصه واسه بیشتر آشنا شدن ما با کارکترش به میون کشیده شد) و از پیدا کردن محل تمرین که مثل گروه میوز پشت بوم مدرسه محل تمرین گروه شد. که البته با توجه به اشغال شدن باقی زمین ها انتظارش میرفت و چیز عجیبی نیست.
تو این بین تلنگرهایی به گروه میوز هم داشتیم. ارجاعاتی که هر از چند گاهی در انیمه به گروه میوز و سری قبلی زده میشه اینجا هم دیده شد. از جریان مجله و صحبت از رین گرفته تا صحبت دایا و روبی تو فلش بک در مورد اینکه عضو میوز مورد علاقشون کیه! تو این حین هم یه اشاراتی شد که انگار جریان انیمه 5 سال بعد از اتفاقات سری قبلی رخ میده. که خوبه ... حداقل یکی از ابهامات زمانی برطرف شد و می دونیم کجا قرار داریم.
اپیزود روی هم رفته جنبه دراماتیک خوبی داشت. خصوصاً از لحاظی که راوی گری به دست هانامارو سپرده شده بود و از احساسات خودش و چیزهایی که دوست داره برای روبی فراهم کنه حرف میزد. و اینکه چطور انتهای راه رو خوشحالی روبی می دید. و فکر کنم این مقداریش به جریانات دوران کودکیش برمی گرده و اینکه چقدر تنها بوده و حتی تو اجرای نمایش مدرسه شون نقش درخت رو به عهده داشته. نقش درختی که با لبخند خیلی نازنینی اجرا می کرد و این چیزیه که هانامارو رو خاص می کنه ... اینکه مهربونه و اصلاً غمی در چهره ش دیده نمیشه .. صرفاً دلش می خواد اطرافیانشُ به خوشحالی برسونه.
روی هم رفته اپیزود خیلی قشنگی بود ...
دیدن اینهمه صحنه از روبی و هانامارو واسه من حسابی رضایت بخش بود. انسی که با کارکترهاشون گرفتم عالیه ... هر دوشونُ حسابی دوست دارم و از الان برای من زوج برتر انیمه لقب گرفتن. دوست دارم خوانندگی اونا رو هم بصورت جداگانه بشنوم و با صداشون بیشتر آشنا بشم. میدونم که خوانندگیشون هم عالیه و نقصی تو ان زمینه هم ندارن. ولی گمونم واسه دیدن اون لحظات و اجراهای بعدی گروه آکوا باید کمی صبر کنم .. چون قراره حالا حالاها و تا چند اپیزود بعدی بازم اعضای گروهُ بشناسیم و اونا رو به گروه ملحق کنیم.
و انگار نفر بعدی باحال میشه .. چون قراره اپیزود بعد به یوهانه بپردازه! دختری که تو همون اپیزود اول مُهر خودشُ زد و حسابی پر طرفدار شد ... یوهانه، فرشته نزول کرده!
- همراه شدن 5 نفر برای اولین بار
:
- حلقه اتحاد گروه آکوا :
- یه لحظه عالی از هانامارو
:
- چیکا و حمله کردنش به هانامارو و روبی
:
++
- میمیک هایی زیبا از هانامارو و روبی 
:
- کانان در کنار ماری :
- هانامارو در حال تمرین :
- لحظات احساسی آخر اپیزود :
Love Live! Sunshine - Ep 03
نقطه خاص! جایی که همه چیز رنگ می گیره! 
هر سری آیدولی، وقتی که شروع میشه به نقطه خاص یا نقطه عطفی نیاز داره؛
جایی که اتفاقی خاطرانگیز در اون سری بیافته و گام بزرگی برای بچه های گروه
آیدول انیمه باشه. اپیزود سوم، همون لحظه خاص برای انیمه Sunshine بود.
جایی که مثل سری قبلی لاو لایو یه اجرای خلوت از گروهُ دیدیم .. جایی که
همه چیز مطابق انتظارات پیش نرفت و بعد ناگهان همه چیز زیر و رو شد ولی خب
برای اینکه به اون صحنه برسم باید به عقب تر برگردم و از اینکه چطور به
اونجا رسیدیم بیشتر بگم.
از قرار معلوم ماری کله گنده تر از این حرفاست و بخاطر کمک مالی زیادی که
خانواده ش به مدرسه داشته پست مهمی تو مدرسه داره!! من فکر می کردم فقط یه
بچه پولدار ساده باشه ولی انگار چیزی بیشتر از اینهاست!
بهرحال از راه رسیدن ماری خوب بود .. حداقل باعث شد که شوخی طرفدارای
انیمه با کم حضور بودن کارکترش تموم بشه. شوخی ای که سر نبودن ماری تو
جریان داستان مد شده بود و سر زبون ها بود :
]
از این جریان اسم که بگذریم، نحوه صحبت کردن ماری خیلی خاصه و انگلیسی و
ژاپنی قاطی کردنش ممکنه واسه یه تعداد محدودی روی اعصاب باشه ولی من که
خیلی راحت باهاش کنار میام و دوسش دارم. دیدن رفتار شنگولش مقابل دایای جدی
هم در نوع خودش دیدن داشت .. حسابی دایا رو اذیت کرد.
البته این فقط دایا نیست که داره توسط ماری اذیت میشه .. طی این اپیزود
سوم و چهارم کلی اذیت و آزار دیگه رو هم به دیگران رسونده که نشون میده آدم
خطرناکیه ... یه پا واسه خودش "نوزومی" ـه. نوزومی هم خوب بلد بود از این
کارهای شیطنت بار انجام بده.و چیکا، یو و ریکو دست به کار شدن ...
برای جذب کردن تماشاچی .. آگهی زدن، صحبت با بقیه و کمک گرفتن از خواهر چیکا که خیلی دختر جالبیه و امیدوارم کمی بیشتر اونُ ببینیم. صحنه هایی که چیکا، یو و ریکو به دل شهر رفتن و آگهی پخش کردن تیکه کمدی خوبی واسه اپیزود بود. اون لحظه کوبوندن دختر بیچاره به دیوار توسط چیکا خیلی بامزه در اومده بود و حالت تهدیدی که چیکا واسه دعوت دختره به کنسرتشون داشت خنده دار بود. از اون طرف هم ریکو خجالت می کشید و از قضا وقتی پا جلو گذاشت و خواست آگهی پخش کنه، به یوهانه ی چونیبو (!) برخورد کرد که مثل نیکو تو فصل اول استتار زده بود.
این اپیزود جای خالی هانامارو و روبی، بهترین زوج انیمه بشدت احساس میشد.
کمابیش حضور داشتن ولی خب دلم می خواست بیشتر از اینها اونا رو ببینم. 
بالاخره زمان اجرای اول گروه آکوا تو سالن مدرسه فرا رسید.
اجرا به انتقاد بعضی ها کمی با شباهت به اجرای سری قبلی پیش رفت ولی به تحسین من و خیلی از کسایی که انیمه رو دنبال می کنن، جداً خوب بود و حس تازگی خاص خودشُ داشت. من که حسابی از شنیدن شعر اول آکوا لذت بردم. به دل می نشست و پر از احساس بود و بارونی که تو صحنه میزد و جمعیتی که هنوز سالنُ پر نکرده بودند فضا رو دراماتیک تر از حالت معمول کرده بود. و بعد اون جریان برق رفتن و بدتر شدن قضیه هم پیش اومد که خیلی اوضاع رو خطرناک کرد. از این لحاظ که سالن پر نشده و گروه نمی تونه تاییدیه لازم رو بگیره! ولی بعد مشخص شد که فقط جریان زمان بندی بد بوده و تقصیر از چیکا بوده که بد به گوش بقیه رسونده. جمعیت سیل سیل سرازیر شد و بالاخره اتفاق افتاد ...
یه اجرای عالی و پر از درخشش رو از آکوا دیدیم ... !
لحظه ای که منتظرش بودم و می دونستم نقطه خاص این انیمه میشه! به چنین لحظه ای نیاز داشتیم. جایی که باقی اعضا هم اجرای سه نفره ی گروه رو ببینن و به عضویت در گروه علاقمند بشن. خوشبختانه تمام اعضا، حتی یوهانه هم با اون استتارش سر و کله ش پیدا شد و به نظر میرسید که همه از اجرای آکوا رضایت داشتن. لحظات اجرا واقعاً لذت بخش بود و ناخودآگاه می تونه یک نفر رو احساساتی کنه .. من که کمی تا قسمتی احساساتی شدم و از دیدن لحظه لذت خیلی زیادی بردم. امیدوارم در آینده باز هم اجراهای گروه رو بپسندم و در این حد زیبا باشند.
حالا فرصت برای معرفی باقی کارکترها فراهم میشه. از اجرای اولیه رد شدیم. خیلی خوبه که یک پیش زمینه اجرایی از گروه آکوا داریم و همین می تونه مشوق عضو شدن اعضای گروه باشه. حداقل از چشمای روبی و هانامارو که میشه خوند اونا به اومدن به گروه علاقه دارند و اگه کسی باشه که بازم بشه بهش امید داشت که به راحتی عضو گروه بشه، اون ماری هست که خودش تابلو میزنه! بجز این چند نفر، موندم چطور یوهانه به گروه ملحق میشه و با این اخلاقش به چه درد گروه می خوره!
و البته دایا سان و کانان هم جای خود دارن و ... ! باید دیدنی باشه!
- ماری در کنار اعضای گروه آکوا :
- یو تو حین اجرا خیلی ناز شده بود
:
- کانان در حال گوش دادن به اجرای آکوا :
- تمرین لب ساحل
:
++
- پوستر میوز روی دیوار اتاق چیکا :
- همونطور که فکر می کردم ریکو هنوزم با سگه درگیری داره :
Stranger Things - Season 1
تو شروع مطمئن نبودم که با چی طرف هستم ولی حالا باید بگم که ماراتون زدن این سریال کار خیلی خوب و به جایی بود. دیگه ماراتون زدن کارهای نتلفیکس تبدیل به یکی از سرگرمی های موردعلاقه من شده و ایندفعه هم با از راه رسیدن Stranger Things ، سریال جدید این شبکه استریم کننده سریعاً اونُ دانلود کردم ولی خب، دیدنش با یک هفته تاخیر همراه شد. اما بهرحال سریال اونقدر جذاب بود که در کمتر از دو روز اونُ ببینم و حسابی از دیدن این سریال راضی هستم. حالا شاید نه در حد نمره 9 ای که تو بعضی سایت ها بهش دادن ولی خب به راحتی بهش نمره 8 رو میدم و میگم که ارزش دیدنُ داره.
سریال Stranger Things یه سریال مهیج و جذابه. تم ترسناک خوبی داره و در کنار تمام اینها یک عالمه بازیگر کودک و نوجوان جدید داره که میشه حالا حالاها روی اونا حساب کرد و به نظر من بعضی از اونا از الان آینده درخشانی خواهند داشت. امیدوارم بازیگرهایی مثل بازیگر نقش "مایک" یا "یازده" دیده بشن و بهشون بها داده بشه .. خصوصاً یازده که حسابی عالی در نقش خودش فرو رفته بود و میمیک های به جایی رو در صحنه های لازم داشت .. حس ترس، معصومیت، قدرت و ... رو به خوبی به رخ می کشید. برخلاف خیلی کارهای دیگه که بازیگرهای کودک اونا ضعیف ترین بخش سریال یا فیلم به نظر میرسند اینجا اونا نقطه قوت کار شناخته میشن و من یکی که با فرعی ترین کارکترهای کودک سریال هم ارتباط برقرار کردم. چه زورگیرها و چه رفقای مایک و ویل و باقی بچه هایی که به تصویر کشیده شدند.
استفاده از برهه زمانی دهه 80 میلادی حس کلاسیک خاصی به اثر بخشیده بود. این یکی از نکات موردعلاقه من از این سریال بود. فضا سازی قشنگی در این زمینه بکار برده شده بود که حتی در دیالوگ های کارکترها هم میشد اونُ حس کرد. دنیای دیگه ای که کارکترهای انیمه در اون زندگی می کردند و بعد اتفاقات مرموزی که شاهدش بودند ... همه چیز به طرز خیلی خوبی با هم تلفیق شده بود و سریال رو دیدنی کرده بود.
از جمله بازیگران دیگهی سریال وینونا رایدر چند جا خوب منُ گرفت و اجرای نقش جویس توسط اونُ دوست داشتم .. مثلاً یکی از صحنه های موردعلاقه ـم صحنه رودرویی اون با مرد مسئول اون منطقه قرنطینه شده بود که چطور باهاش رک حرف زد و دیالوگ های محکم و قوی ای به زبون آورد. معمولاً کارکتر مادر یا پدری که همیشه داره بخاطر نبود بچه خودش ناله و گریه می کنه روی اعصابه ولی اینجا رایدر تونسته بود روی اعصاب رفتن خودش رو به حداقل ممکن برسونه! در کنار وینونا جناب رئیس پلیس "هاپر" هم خیلی خوب توسط دیوید هاربور ایفای نقش شده بود. من از همون ابتدای ورودش جذب شدم و خوشحالم که به اون نقشی بیشتر از یک پلیس ساده داده شد. در مورد این دو کارکتر رضایت نسبتاً زیادی داشتم و اونا رو مکمل های خوبی برای باقی کارکترهای سریال می بینم.
سریال از لحاظ ترس، حس خوبی داشت و چندجایی با جنبه های مرموز خودش خوب تونست دلهره رو به دل من بندازه. حتی بعد از برملا شدن جریان هیولا هم باز تونستیم از حضور همین هیولا بهره بگیریم و بیشتر ترس رو به فضا قالب کنیم. نانسی و جاناتان لحظه های خوبی رو در مقابل هیولا داشتند و بعد از اون هم که استوی بهشون ملحق شد و تیم سه نفره باحالی از آب در اومد. و کلاً باید به این هم اشاره کنم که تیم نوجوان سریال هم در نوع خودش عالی بود و جای تعریف و تمجید دارند.
روی هم رفته جذابیت اثر رو در حدی می بینم که اونُ به راحتی به دوستای خودم پیشنهاد بدم و در کنارش امیدوارم فصل دومی که از الان برای اثر تایید شده به خوبی فصل اول باشه. من که از الان یک سری تئوری ها در مورد اینکه در فصل دوم چه اتفاقاتی خواهد افتاد در ذهن دارم و فکر می کنم میشه از این فضا به خوبی استفاده کرد. جنبه مرموز اثر هنوز تا مقدار خیلی خوبی بر سر جای خودش باقیه و میشه روی اون مانور جذابی داد.
Amanchu - Episode 02
این استخره یا نمایی از بهشتی به یادماندنی؟!
زیبا، زیبا، زیبا و بی نهایت دوست داشتنی.
چه عبارتی میتونه در وصف زیبایی این لحظه بهشتی مناسب باشه؟! در این شکی
نداشتم که با رفتن به سمت استخر و دریا انیمه چندین برابر زیبا تر میشه و
به همین خاطر اصرار داشتم کسایی که انیمه رو بخاطر جو مدرسه ای نه چندان
قوی دیدن کمی صبور باشند و منتظر از راه رسیدن اولین صحنه استخر انیمه
باشند؛ و به صحنه رسیدیم و زیبایی صحنه آدمُ غرق در خودش می کنه ..
جایی که پیکاری و فوتابا یک پیمان دوستانه و رویایی رو با هم می بندند.
فوتابا ممکنه سریعاً بله رو برای غواصی کردن با پیکاری به زبون نیاورده
باشه ولی خب، فکر کنم همه بدونیم که جوابش بله خواهد بود و با هیجانی که
پیکاری بهش داد و اینکه چطور اونُ به اتاق باشگاه غواصی کشوند به راحتی
میشه حدس زد که دل فوتابا برده شده و گیر دنیای غواصی افتاده. اما جدا از
اتفاقاتی که بین دو کارکتر افتادباید از جلوه های تصویری عالی صحنه حرف
بزنیم و بگیم که چقدر اونُ دوست داشتیم. من به شخصه از فرط زیبایی صحنه
داشتم درون استخر انیمه غرق میشدم و هر لحظه ای که در اون صحنه دیدیم، پرش
پیکاری، نگاه های تکو به پیکاری، شناور شدن پیکاری رو آب، دعوت پیکاری از
تکو برای اومدن درون آب، ژس گرفتن تکو، و بعد پرشی که درون آب داشت ... و
بعد هم که نقطه اوج صحنه، جایی که هر دو روی آب شناور شدن و دراز کشیدند
... بهم نگاه کردند و حتی مشاور چا هم در کنارشون درجه کاوایی و صحنه و
انیمه رو بالاتر از حد ممکن برد. این یه صحنه رویایی در دنیای این انیمه ست
و مطمئن تا انتهای سری در خاطر من باقی می مونه. 
اما کمی به عقب برمیگردم .. شروع اپیزود .. از همون اول اپیزود یکی از خواسته های قبلی من برآورده شد و انگار من آرزو به دل نموندم! همونطور که فکر می کردم چپترهای مانگا کمی جابه جا شدند و تو همین اپیزود دوم بازم به چپترهای قبلی سر زدیم و صحنه های موردعلاقه من انیمه شدند. یکی اون صحنه پرش بلند پیکاری که نبودش به نظر من کمی منطقی میرسید .. فکر می کردم نمی خوان عنصر غیر واقعی پرش پیکاری رو تو فضای ملایم اثر نشون بدن ولی صحنه خلق شد و به خوبی به تم آروم انیمه تزریق شد. صحنه پرش زیباتر از اون چیزی که فکر می کردم از آب در اومد و رضایت من یکی رو به خوبی به دست آورد. یکی دیگه از صحنه های خوب شروع اپیزود هم، کورس گذاشتن کاتوری سنسی و پیکاری تو رسیدن به مدرسه بود ... رسیدن به بالای تپه، حیله بازی سنسی و بعد میونبر زدن پیکاری ... ! لحظات خوب و قشنگی که نبودنشون تو انیمه حسابی حیف بود. خوشحالم که اونا رو هم پوشش دادیم و حالا می تونیم با خیال راحت بگیم که قرار نیست چیز مهمی از دست بره و محتوای جالب مانگا مطمئناً به رشته تصویر در میان که یه چیز عالیه و همین انتظار هم از عوامل خوش سابقه اثر میرفت.
کلاً گذروندن یک صبح دل انگیز با کاتوری سنسی و پیکاری ارزش از خواب بلند شدنُ داره. از سوار اتوبوس شدنشون و بلایی که پیکاری با باد حرکت اتوبوس سر موهای سنسی آورد گرفته تا شیطنت سنسی سر زنگ توقف رو زدن و بعد مسابقه ای که دادن و میونبری که پیکاری زد. تو حین دیدن این لحظات یک طراوت خیلی خاص دل من رو گرفته بود، شاد بودم و این لحظات چقدر به دلم خوش اومدند. و وای اون لحظه ای که پیکاری به هوا بلند شد ... تو کادر دوربین موبایل تکو جا گرفت و چشمایی که به خودش خیره کرد. چه لحظه خاطرانگیز و بزرگی برای سری میشه ... از این لحظات خاطرانگیز زیاد داریم ... تا الان به راحتی تو همین دو اپیزود من چندین صحنه رو خاطرانگیز خوندم و فکر می کنم جداً همینطوره. این هفته هم صحنه پرش پیکاری و صحنه شنا در استخر به راحتی جز این دسته از صحنه ها قرار می گیرند.
نکته ای که اپیزود تونست بهش برسه نشون دادن جلوه های دریایی خوب کاره. اینکه با یک محیط استخر ساده هم تونستیم درک کنیم که پا به دریا گذاشتن در این انیمه مساوی میشه با دیدن زیبایی های بیشمار. تصور کنید ... که ماهی ها رو هم در کنار پیکاری و تکو ببینیم، اینکه جلبک ها رو ببینیم و اینکه ماسک های غواصی رو ببینیم که روی صورت اونا جا خوش کردن و اینکه چه چیزهای عجیب و چه صحنه های الهام بخش و التیام بخشی رو میشه در جای جای صحنه های غواصی این انیمه جا داد و مخاطب رو به اوج لذت رسوند.در کنار این موضوع یه نکته دیگه هم به رخ کشیده شد و اون جنبه آموزشی اثر بود.
جنبه آموزشی کار می تونه بهتر و بهتر بشه. تو همین اپیزود دوم درباره لباس های غواصی اطلاعاتی کسب کردیم. خیس و خشک بودن اونا و اینکه چه ربطی به فصل های سرد و گرم دارند. ظاهر لباس ها واقعاً هم تو دل برو بود و من یکی که اصلاً تکو رو بخاطر دوست داشتن لباس ها سرزنش نمی کنم! در کنار این بحث خیس و خشک بودن درباره زیپ های لباس هم کمی شنیدیم، هوای اضافه لباس ها رو با نشستن خارج کردیم و این فقط بخاطر یک صحنه کوتاه استخر بود. تصور کنید با دیدن کپسول های اکسیژن و لوازم حرفه ای غواصی به چه اطلاعات خوبی میشه دست یافت. امیدوارم جنبه آموزشی به همین شکل روون و ساده به بیننده توضیح داده بشند و در کنار این موضوع انیمه ملایمت خودش رو از دست نده. با هم به دنیایی پر از زیبایی و در عین حال آموزنده بریم و خوش باشیم.
روی هم رفته، اپیزود دوم از نظر من بهتر از اپیزود اول بود و شاید نیمه دوم تاثیر بسزایی در تصمیم گیری من داشته باشه. صحنه شنا کردن تکو و پیکاری تو آب استخر مدرسه جز محبوب ترین صحنه های من از مانگای اثر بوده و هست. اینکه حتی در قالب سیاه و سفید مانگا هم چه طور به وجد اومده بودم و این صحنه رو میپرستیدم هنوز در خاطرم جا خوش کرده و این جادوی قلم آمانو سنسی رو نشون میده .. که چطور می تونه معصومتی رو به درجه بالایی برسونه و حالا در قالب انیمه تلاش عوامل دست به دست هم داده تا این لحظات رویایی به بهترین شکل ممکن به ما نشون داده بشند. و موسیقی گروه آکوستیک Gontiti که داره اپیزود به اپیزود بهتر میشه و تو این اپیزود به راحتی لحظاتی وجود داشت که من با خودم از موسیقی متن تعریف می کردم و الان فکر می کنم که انتظار کشیدن برای از راه رسیدن لینک دانلود موسیقی متن این انیمه لذت بخش خواهد بود.
اپیزود رویایی و عالی بود .. بهتر از این هم میشه .. منتظرم!
صحنههایی از اپیزود :
- در رفتن خانم معلم
:
- بزن بریم غواصی
:
- این چه وضع شیرجه زدنه؟
- وای عاشق این حرکت تکو شدم ... چقدر ناز و دوست داشتنی شده بود
:
- فوتابا موقع بیدار شدن خیلی نازه 
:
- انگار پیکاری دستش به هرچیزی میرسه اونُ بو می کنه :
- بازیگوشی پیکاری و اعصاب خردی معلم 
:
- مسابقه با معلم :
- واقعاً هم منظره خوبی بود .. من که خوشم اومد 
:
- پریدن پیکاری و تو کادر تکو قرار گرفتنش 
:
- جالبه که با ژس شیرجه و غواصی پایین میاد :
- غواص بودن سنسی هم مشخص شد .. سیگنال غواصی 
:
- نگاه ناز فوتابا از میون در 
:
- من که از دست مشاور چا خسته نمیشم .. خیلی تو دل بروئه 
:
- وااای اون پشت رو ببینین .. پوستر آلیسیا سانه ... یه جورایی! میشه ارجاع به آریا دونستش!!
- میمیک این لحظه پیکاری عالی بود 
:
- بیا شنا کنیم 
:
- به این لحظه ها نمیشه اشاره کرد ... فوق العاده زیبا بودن 
:
- این لحظه منُ کشت!! 
- فرشته ای در میان آب 
:
Batman v Superman: Dawn of Justice - 2016
Extended Cut
بتمن، بتمن، بتمن و کمی سوپرمن!
از تیترم معلومه که می خوام از کمرنگ بودن حضور سوپرمن در ادامه فیلم خودش صحبت کنم ولی فعلاً ... ! اول احساس می کنم باید از فیل توی اتاق حرف بزنم؛ چیزی که بیشتر از همه ذهن منُ به خودش مشغول کرده بود و یکی از مهم ترین چیزهایی بود که می خواستم با دیدن فیلم از خوب یا بد بودنش باخبر بشم. اینکه بن افلک بتمن خوبیه یا نه ... ؟! بهتره از این حرف بزنم که من روی هم رفته بن رو دوست دارم و Gone Girl ، The Town از جمله فیلم های محبوبم از این بازیگر بودن. گاهی و در بعضی فیلم ها ایفای نقش ضعیفی داره که اون به جای خودش! ولی بعد از اعلام خبر بتمن شدن بن من به راحتی به فکر افتادم که اون از پس ایفای نقش بتمن برمیاد .. خصوصاً بعد از شنیدن اینکه بتمن فیلم قراره خشن تر از اون بتمن همیشگی باشه ... اون روی خشن و چهره تاریک تر بتمن رو می تونستم تو چهره بن افلک تصور کنم و انتخاب جالبی به نظر میرسید. خوشبختانه و خوشبختانه بن خوب در قالب فیلم جا افتاده بود و نقش بتمن رو حسابی باورپذیر کار کرده بود ... میشد به راحتی خشم اون از جنایاتی که در گاتهام رخ میده رو پذیرفت و از طرف دیگه هنری کویل که یک سوپرمن و کلارک کنت عالیه با حضور بتمن خشن به سمت کمرنگ بودن میل پیدا کرده بود! صحنه های رودرویی دو کارکتر همچنان به نظر من ابهت بیشتری به سوپرمن می بخشید ولی روی هم رفته در نقاط دیگه فیلم اینطور به نظر میرسید که تمرکز روی بتمن بهتر انجام گرفته. این چیز بدی نبود ولی خب برای من که کارکتر سوپرمن رو بیشتر دوست دارم کمی جای کار داشت و دوست داشتم که کلارک هم به اندازه بتمن از تمرکزی که لازم برخوردار بشه. یک سری از صحنه های کلارک رو حسابی دوست داشتم .. مثل صحنه نمادین نجات دختر کوچولو و دست های مردمی که به سمت دراز شده بود و یا صحنه دادگاه و بعد از اون در دل آتش غم بر چهره نشستن سوپرمن و البته لحظات رودرویی فوق العاده باحالی که با بتمن داشت.
از این گذشته، با وجود دیدن نسخه طولانی فیلم هنوز هم گاهی به نظرم میرسید که فیلم می تونست بیشتر از این کش پیدا کنه و بیشتر به جزئیات داستانی پرداخته بشه و حس می کنم یک موضوع بزرگ داستانی در کنار یک موضوع بزرگ دیگه چپونده (!) شده بود. و شاید بهتر بود حضور اون ابرقدرت آخر فیلم رو تو یه فیلم دیگه داشتیم. یعنی تمرکز اصلی این فیلم روی درگیری بین سوپرمن و بتمن قرار می گرفت، اتحادی که قراره به دست بیاد و تو ادامه جنگ با ابرقدرت های دیگه شکل بگیره! بخاطر همین تو فیلم برای عجله داشتن و رفتن به سمت مبارزه با Doomsday، لحظات اتحاد پیدا کردن دو کارکتر بتمن و سوپرمن کمی تا مقداری آبکی (شاید کلمه درست نباشه) به نظر میرسه ولی خب کی به کیه؟! مثلاً داریم از سوپرمن و بتمن حرف میزنیم ... این سناریو رو هر کاریش کنی باز هم جذبه خودشو داره؛ دیدن اینکه چطور بتمن در کنار سوپرمن قرار می گیره و بعد در کنارشون واندر وومن سپر به دست وارد شد اوج هیجان فیلم بود و چشمای من که چهارتا شده بود. و نکته جذاب این موضوع اینه که این فقط چشمه ای از اون چیزیه که قراره در Justice League ببینیم. من سری انیمیشنی Justice League رو دیدم ولی وای که چقدر از دیدن Justice League روی پرده سینما به وجد خواهم اومد. از الان می تونم حس کنم که حداقل دو سه برابر سری Avengers از فیلم های سری JL لذت میبرم و بودن کارکترهای بزرگی مثل بتمن، سوپرمن، فلش و ... به راحتی می تونه کلاس کاری سوپرهیروها رو به نسبت سری Avengers بالاتر ببره. تنها نقطه ترسناک این موضوع اینه که کارگردانی و سناریوهای داستانی خوبی نداشته باشیم و یک شکست فجیع رو به چشم ببینیم که فکر می کنم سری اونقدر بزرگ و با اهمیت هست که تمام جوانب کار در نظر گرفته بشه. فقط باید مقدمه سازی بزرگی انجام بگیره .. فیلم های کارکترهای دیگهی تیم ساخته بشه و با تک تکشون بهتر آشنا بشیم که اونم در راهه و بزودی از چند کارکتر تیم Justice League فیلم هایی خواهیم دید.
یه چیز حاشیه ای دیگه درباره کارکترهای فیلم اینه که دارم به عقب فکر می کنم و می بینم دورانی بود که دوست داشتم تام ویلینگ از تلویزیون و سریال Smallville به سینما آورده بشه و نقش کلارک رو دوباره ایفا کنه ولی حقیقتاً الان کویل رو به جاتر و مناسب تر می بینم و متوجه هستم که چرا تام برای یک صحنه سینمایی با این ابهت کوچک به نظر میرسیده! اصلاً شاید الان به تصور و فکر خودم بخندم و بگم چرا من چنین فکری می کردم. و حالا این همون فکریه در برابر کارکتر The Flash دارم و احساس می کنم 'گرنت گاستین (بازیگر سریال The Flash) می تونه "بری آلن" خوبی بشه. حداقل به نسبت کلارک کنتِ تام ویلینگ حس و حال با جذبه تری برای The Flash داره ... هرچند بازم انگار قرار نیست این اتفاق بیافته و بخاطر همین در این مورد حسابی کنجکاوم. کنجکاوم که ببینم بازیگر جدید چه حرف هایی برای گفتن داره و چقدر در برابر گاستین می تونه برتری خودش رو به نمایش بگذاره. مسلماً جلوه ها و تاثیری که میشه با یک فیلم سینمایی روی کارکتر داشت بیشتره ولی باید دید می تونه اون حس شوخ طبعی و خصوصیات جذاب کارکتر The Flash رو به دنیای سینمایی Justice League وارد کنه یا نه! رنگ گرفتن این کارکتر در کنار کارکترهایی مثل بتمن و سوپرمن کار سختی خواهد بود ولی خب تو فضای انیمیشنی که این عمل انجام گرفته بود ... امیدوارم تو دنیای JL هم این موضوع به حقیقت تبدیل بشه و یکی از کارکترهای محبوب خودم رو تحسین شده دنبال کنم!
3 ساعت ذره ای منُ خسته نکرد. این خیلی تو ذهنم جای خوبی پیدا کرده و نکته بزرگی واسه منه! و من حتی از تمایلم به طولانی تر بودن فیلم هم حرف زدم، پس فکر کنم باید به راحتی بگم که از دیدن فیلم لذت بردم و لحظات تاپ بسیاری رو در عالم فیلم دوست داشتم. به اندازه کافی دراماتیک بود و به اندازه کافی حس نمادین همیشگی رو میشد در چهره کارکترهای سوپرمن و بتمن مشاهده کرد. بعضی ها به حضور ناگهانی و بی مقدمه واندر وومن ایراد گرفتن ولی خب از نظر من اون ایراد آنچنان واردی نیست و همین یهو از راه رسیدن واندر وومن و گیجی بتمن و سوپرمن در مورد حضور این کارکتر صحنه ورودش رو باحال تر کرده بود. و بعد در کنار اینها یک سری عنصر جذاب دیگه هم داشتیم. دیدن بتمن خشن چیزی جز جذبه بی نهایت به فیلم نمی بخشید ... اینکه چطور بتمن خلاف کارها رو در عین بی رحمی داغ میکرد، صحنه های اکشن انبار که اوج لحظات اکشن بودند و اینکه چطور از راهی که زمانی بهش باور داشته بود منحرف شده بود تاریکی فوق العاده ای به کارکترش بخشیده بود و همین زمینه ساز بهتر به چشم رسیدن جنبه نمادین سوپرمن شده بود. و بعد تقابل دو کارکتر در کنار هم و شاخ و شونه کشیدن اونها برای هم، "ایندفعه رو بهت رحم می کنم" گفتن سوپرمن و خشم بتمن در مقابل سوپرمن و تسلیم نشدن اون در مقابل یک خدا ، عالی، عالی، چی می تونم بگم!
8/10
Melody Gardot - If Ever I Recall Your Face
Forget all that's said and done
when your heart's a lonely one
and see my dear that heaven is a place
whenever I recall your face
Life can be so lucky now
some may win and others don't know how
but I could drop my losing hand with grace
whenever I recall your face
While leaving town you leave behind
the ones you love for who you find
but love no other arms could take your place
whenever I recall your face
In the oceans of your eyes
lies a look I recognize
a glance that leaves me dancing polonaise
whenever I recall your
If ever I recall your face
Amanchu - Episode 01 - Checking the Manga
مقایسه ای تصویری از محتوای اپیزود اول با مانگای اثر.
خب خب، یک فلش بک بزنیم و از مانگا حرف بزنیم : 3 چپتر اول مانگا به قسمت اول تبدیل شد که اقتباس به جا و خیلی مناسبی هم بود. تنها ایراد این بود که یکی دو صحنه از قلم افتادن و شاید به صلاحدید ساتو جونیچی و دیگر عوامل کنار گذاشته شدند. حال تو این پست به بعضی از آورده شده ها و نیاورده شده های مانگا اشاره می کنم و با هم خاطره اپیزود اول رو مرور می کنیم.
لحظه های به تصویر کشیده نشده :
- صحنه آشنایی اول معلم با پیکاری، که جور دیگه ای رخ داد و یه جورایی سر رسیدن به مدرسه با هم مسابقه میدادن!
تو اتوبوس همدیگه رو دیدن و بعد شروع به جلو رفتن کردند .. که پیکاری کمی هم روی اعصاب خانم معلم رفت :
+
- تو همین تعقیب و مسابقه، یکی از صحنه های مورد علاقه من از مانگا قرار داشت که به انیمه تبدیل نشد ... !
یه جورایی حیف شد ولی می تونم تصور کنم چرا این صحنه تو انیمه آنچنان مورد استفاده نیست :
- اینم یکی از لحظه های بامزه رد و بدل کردن سیگنال غواصی بین معلم و پیکاری (بعد از پرش پیکاری) :
- نوشته هایی که روی تخته سیاه دیدیم و با گچ نوشته شده بود کاور یکی از چپترهاست.
تو صفحه اول چپتر معلم رو در حال کشیدن اونا می بینیم :
لحظه های خوب و فوق العاده عالی اقتباس انیمه :
- لحظه شروع انیمه :
- لحظه از راه رسیدن فوتابا (تکو) به لب صخره :
- جریان سنگ انداختن تکو به زیر آب :
و ...
این لحظه که عالی به تصویر کشیده شد :
